Alle inzendingen over jeugd OR herinnering

je nam me met je mee zonder angst op de fiets of anders zo ineens was ik daar in de wei lammetjes heel veel lam met geluid zo héél groot zo anders in mijn boek niet zo veel en heel klein èn heel stil verbazing de wereld het grote zo anders dan ik dacht je nam me met je mee op de fiets of anders beetje bang…

Each Time You Die Alone, The First To Die, Maybe You Die Today or Die Tomorrow, Die Now, Again, or Die Once Without Sorrow, Die Twice, Die Hard or Die And Say Goodbye. Maar híj blijft leven, wat er ook gebeurt, Die 007, ‘shaken’ dan wel ‘stirred’.…

Ik was twaalf En nog zo jong Toen de narigheid begon De werkelijkheid Zo bikkelhard Sloeg in mijn jeugd Een diep zwart gat Waarin ik toen verdween Niet meer wist waarheen Hoe donker ook de dagen Hoe groter ook de angst Welke weg ik moest gaan Welke duurde het langst De richting die ik heb gekozen Was kiezen voor…

met de jaren komen de herinneringen periode aan de kindertijd och ; waar blijft de tijd heupwiegen op de rode stenen in de hoelahoep voor de huizen met de smalle ramen en de hoge grijze stoep…

Herinnering lacht Echo’s tussen de heuvels Het bos uit mijn jeugd…

schuldig gesmokkel tussen repen van Cote d' Or ben ik afvallig…

<< >> Controversy Whether tricked or not.…

Alleen het grootste was groot genoeg. Dostojefski wankelde door de kamer; we zongen de Matthäuspassion van buiten, onthulden verrukt de Negende, doorgrondden de wereld met rechter elleboog op linker knie, voelden ons vertrapt in de burgers van Calais maar grepen naar de zon met de voorpoten van de sfinx en spraken in kleuren van Rembrandt…

Tienhovenselaan Waar in de koffietent iedere maandagmorgen schoorvoetend op gang kwam en ik in het woonhuis van mijn kleine geboortepoort tussen natte was woonde. Tienhovenselaan er verbleven eenvoudige portiekheiligen bij gebrek aan snollen of hoeren,- hoe zou mijn moeder ze ooit hebben herkend- Nee, dat waren andere wijken. Tienhovenselaan…

Vergeet je wel eens je vaders klok op te winden? Ja, ik vergeet wel eens mijn vaders tijd te vergeten draag je wel eens een strohoed een ooglap een vadermoorder? nee, ik draag een gedicht op, een zomer van bladgoud schrijf je wel eens de laatste lippen om te verwoorden? ja, ik ontcijfer een kus van bemodderde rozen loop je wel eens door…

Te zoete limonade drinkt ze terwijl haar ogen donkerder worden en ouder Ze drinkt nog steeds ranja met een rietje in het huis waar het altijd veilig is geweest Maar het kind in haar verjaagd De kamers leeg De geur van het kind verdwenen De sporen van de kindervoetjes weg Langzaam komt er weer leven in de kamers Maar het is niet veilig…

Toen zij instapte viel op haar been langs de zoom van haar rok een schaduw golvend doorschijnend als water getatoueerd in de loop der gebeurtenissen Denk je niet dat die terug dat zij hier weer en haar vader en moeder de auto neer kunnen zetten weer instappen weg kunnen rijden Dat die dan net zo terugkomt ----------------------------…

tekens op de joodse begraafplaats de stad loerend dichtbij gierende trams als bewijs ondrinkbaar water in de put een geit voor de koffie liggend in het gras schreef ik letters in de wolken voelde ik de aarde leven rook ik het kanaal we waren even samen om weer verder weg te gaan en veertig jaren later ruik ik dat plekje uit m’n jeugd…

wij speelden samen onze fantasierijke spellen cowboys, ridders, superhelden de tijd rijk wij groeiden in het leven onze helden bleven waar zij roem vergaarden stierven nooit onze vaders samen speelden hun helden die eveneens hangen bleven in roemrijke tijd…

Vannacht was ik opeens weer klein de tuin de perenboom seringen met weer heel groot de kleine dingen en op de wip hoog boven zijn Mijn moeder kwam een snoepje brengen mijn broertje zei een lelijk woord (ik had het al voorheen gehoord) de zon was regen aan het mengen Achter de heining in de straat een paard kloppend op hobbelkeien ik wilde…

Zomaar, op een donderdag ik hoefde enkel toe te geven werd ik, half bewust, als hij toverslag het verleden ingedreven het was niet nodig dat ik zocht ik wist hoe er te komen toch liep de weg bij elke bocht heel anders in mijn dromen ik stapte uit, niet ver vanwaar ik heen wou gaan verbijsterd bleef ik daar minuten staan ik kende…

Zomaar, op een donderdag ik hoefde enkel toe te geven werd ik, half bewust, als hij toverslag het verleden ingedreven het was niet nodig dat ik zocht ik wist hoe er te komen toch liep de weg bij elke bocht heel anders in mijn dromen ik stapte uit, niet ver vanwaar ik heen wou gaan verbijsterd bleef ik daar minuten staan ik kende…

Wij zaten samen in de zesde klas Zo’n jaar of twaalf, dus zestig jaar geleeën toen wij echt dachten dat we samen vreeën maar wat niet meer dan slechts een wangzoen was. Maar toen we, wat zal ’t zijn, zo’n veertien waren ik wist van weinig, zeg maar nog van niets jij stukken wijzer, leerde mij toen iets dat ik daarna nooit zó meer heb ervaren…

Mijn lief had hoge nood van hier naar elders onderweg, dus stoppen bij een tank station. “Als jij nu rustig plassen gaat en ondertussen ik een stukje rijd dan hebben we dat alvast gedaan.” Zoals mijn vader altijd deed, maar omgekeerd, wanneer wij kinderen na een lange rit nu eindelijk aangekomen wilden zijn, dan bood mijn vader aan:…

Op de grijze rots hoog naast de wilde rivier denk ik aan mijn jeugd, de blijde kinderdromen van veertig jaar geleden.…

Het droom zwerven van mijn deels vergeten jeugd herinner ik met volle teugen door een natuur die in mij is een gevoel van ziel bevrijden en in de echo van de droomschaduw slapen er vlinders op paddenstoelen in het donkerste duister van het bos heb ik mijn buik vol van herinneringen.…

straight ahead immer gerade aus en dan ineens die afslag naar links, rechts, einde rotonde or whatever...…

Hoe die eruit ziet wordt niet uitgelegd Kijk ik naar de jeugd van vandaag de dag Dan zie je verschillen van dag en nacht Dat heeft te maken met waarin je bent groot gebracht In mijn jeugd leek alles zo gewoon Alle dagen Hetzelfde patroon Toen was mijn jeugd opeens voorbij En begon een lange levensreis voor mij…

Oerbeeld berk Kaal of groen Lentelicht Bos dat niet echt bos is Hout Jong hout Belofte die verlangen werd terwijl je verder moet Jeugd Herinnering…

vermeden to be or not to be, that is ...…

Soort bij soort of thema bij thema op alfabet of op kleur op jaartal of gebeurtenis op componist of muziekstijl op auteur of titel boek in albums of los in mapjes in dozen, ordners los in laatjes, kasten het is afzien het ordenen van je leven 'to be or not to be to do or not to do' zelf kom ik uiteindelijk in het…

rusteloze ogen onthullen een onrustige ziel herinneringen, nooit losgelaten al die slapeloze nachten ….niet te tellen treuren om een jeugd, nooit gehad weet ze nauwelijks te overleven ze is nog steeds verbijsterd…

Geluid in klaslokalen: meesters smeten bordenwissers klapten in hun handen als dat nodig was en lazen aan de klaterende wanden voor: zo gingen zij beiden te samen uit de Bijbel van W. van der Hulst Ik herinner mij iets van er weinig oren naar. Ik herinner mij iets van bewuste doofheid. Het was mijn jeugd.…

als ik wandel door de straten van mijn jeugd komen de herinneringen terug helder als water ik ben weer een kind tussen de grote mensen onbevangen vrij en blij loop en spring ik door het gras dat groener lijkt dan het ooit was mijn gedachten worden wreed verstoord door het geluid van teveel verkeer ik loop door de straten van mijn jeugd…

In God's latrines krijsen blondines non-stop zijn "IT'S NOW OR NEVER !"-kreet.…