dit moment is dit moment niet meer deze dag is deze dag niet meer deze week deze week niet meer deze lente deze lente niet meer dit leven dit leven niet meer gure volstrekt onberekenbare rouw heeft alles in een vloek en een zucht genadeloos de deur uitgebonjourd beslag gelegd op dit huis de ramen verduisterd de vloeren bezoedeld…

Niet altijd de storm die mensen breekt, maar stilte die zich verder strekt. Geen woord dat nog kan landen gaan, geen blik die open blijft bestaan. Een afgewend gezicht, zo klein, en toch een bron van groot verdriet en pijn. Geen harde grens, geen luid verwijt, maar leegte in de plaats van nabijheid. Want iedere wond verlangt naar licht,…

vandaag alweer mooi weer de buur verschijnt, hetzelfde weer we knikken naar de blauwe lucht alsof daarin iets groots zucht van mei naar juni is het snel gegaan van daar naar vroeger nog sneller gedaan een stadhuisplein, een koets, een vorst een eeuw die naar wat zonlicht dorst zo groeit een praatje zonder plan van hier tot waar de tijd…

De beuk was er reeds lang, Vóórdat ik het levenslicht zag, Is al vele eeuwen oud, Elk jaar een beetje schever. Vraag is nu wanneer ie valt. Wachten duurt steeds langer, Vrees ik overleef dat niet, Je zult zien dat ’t geschiedt, Als ik het loodje heb gelegd. De moerbij bloeit elk jaar, Alleen dit jaar bloeit ie niet, Zou dit d’aankondiging…

Haar hemel is iemand anders zijn hel. Waarbij haar woorden werden uitgesproken, En er niets anders uitkwam, dan ‘’vaarwel’’. Stiekem hoopte ze op één uitweg, Waar goed en kwaad konden botsen, Maar het had niet zo mogen zijn. Zonder enige uitleg, Is dit haar einde, En neemt ze een zijweg. Om hopelijk, Op het goede straatje uit te komen…

Het is voorbij, Ik ben soms weer blij Ben niet meer op jouw boerderij Maar in mijn hoofd duik je nog op Met je verrotte varkenskop Dan denk ik terug aan toen die tijd Ik was verwikkeld in een strijd Was aan het vechten voor mijn plek Maar gleed steeds uit over jouw drek Jij, wroeten, knorren, overal schijten In oren en in staarten bijten…

Met een stalen gezicht zal het ontkend worden maar de aanstelling van Donald Pols is het puurste staaltje van publiek/private samenwerking met een heel dun laagje van maatschappelijk 'belang' die miljarden die komen er en Tata Steel blijft waar het zit of toch verplaatsten naar een opgespoten eiland op de Noordzee? ik ga de heer Donald Pols…

Ik zie de rijen wolken drijven In 't geelwit schijnsel van de maan Als jaren van mijn leven glijden Naar 't gindse van 't bestaan De sterren trekken ruisloos rond Niet wijkend van hun vaste baan Gelijk de nacht verwacht de ochtendstond In 't eeuwig komen en gaan Zo trekken sterren in mij voort In 't licht van dag en nachtelijke vlucht…

een miljoen, een miljard duizend keer alleen; mijn hart van glas heeft geen verleden; alleen de hoop dat ik je weer zie; n tijd ver vooruit een biljoen, een triljard; ik wacht wel een, twee, drie...…

Mijn ex blokkeerde me op Spotify niet eens op Insta wat een halfslachtig gedoe ik luister nu alleen nog naar nummers zonder tekst zoals zij…

Vandaag deed ik mijn brievenbus niet meer open Geen vers stokbrood bij de bakker gaan kopen Geen boodschappenlijst Ga straks toch niet koken Op de eerste vergadering heb ik niets gezegd In de tweede meeting wederom niemand iets in de weg gelegd Zo ontsnappen aan de lunch Geen document op mijn desk Geen koffie met suiker Geen…

Je gedichten waren fijnzinnig en ontroerend Nu zijn ze met stilte omkleed Dit zijn de laatste woorden Die ik hang aan een denkbeeldige lijn Van mij naar jou En als je dit dan leest Bij zonsondergang of morgendauw Koester dan wat er tussen ons is geweest.…

--- Zij is weg. Zeg het hardop. Zij is weg en jij weet waarom. --- Niet omdat de liefde stierf — liefde sterft niet zomaar. Liefde wordt vermoord. Langzaam. Met kleine messen. Te laat thuiskomen. Te weinig zeggen. Te veel zwijgen op de verkeerde momenten en te veel praten als het er niet meer toe deed. Jij deed dat. Jij.…

In de greep van je wrede pen,schrijf je mijn naam in giftig lood, verpletter mijn botten onder zwartgeblakerde laarzen van leugens. Maar zie: mijn aders barsten open als vulkanen, spuwen lava-rode woede, een feniks uit as van verraad, vleugels snijdend door je stikdonkere nacht.De kooi splijt, mijn stem een mes dat uienhuid en vlees openscheurt,…

Van ver ben ik op weg naar Rotterdam. Best lange tijd geleden dat ik daar kwam. Stad met bijna gerenoveerde toren. Toen daar een lieve tante weggebracht. En nu een verre oom eraan verloren.…

Mijn gedachten vluchten heen, mijn wil staat stil voor ’n dichte muur. Mijn woorden zijn stil, ongehoord, Stilten zo oorverdovend stil. Mijn geluk wacht op wat komt, hoop op meer al lange verstomd, mijn toekomstbeker nog niet gans gevuld, mijn verleden ingehaald in het nu, mijn wachten is voorbij, mij rest rust.…

in mijn Friese land staat men stevig geworteld in klei je merkt dit overal, ook hier bij mij de nuchtere Fries zegt niet zomaar laat je mag wel gaan, nooit zonder gewicht dit blijft staan want was mijn land eerst niet doorgeploegd doorleefd en door de tijd getoetst dan trok men nog een paard aan zijn staart en zei dan pas…

Mijn arm reikt waar ik niet reiken kan, Onbereikbaar doel, Mijn blik kijkt naar ik niet kijken kan, Mijn hart bij haar, Mijn hoofd in de wolken ver van haar. Mijn stem golft over eindeloze golven, Deinen door en door. Door het gebulder van de branding Haar stem niet hoor. Het gebulder overstemt Mijn nog onuitgesproken woorden, Verstillend…

De laatste blik De laatste knipoog De laatste lach Het laatste gesprek De laatste maaltijd De laatste kerst Die laatste vakantie Het laatste rapport Het eerste kleuterklasje…

Ik ben bang voor verlies Dat de dood jou kiest Bang dat je er niet meer zal zijn Dat ik overblijf met enorme pijn Bang je lach nooit meer te horen Ik voel me helemaal verloren Bang voor nooit meer goeie raad Ik wil niet dat je gaat Bang voor nooit meer thuis kunnen komen Dat je nooit meer de verhalen hoort uit mijn dromen Bang er alleen…