“Hier heb jij mij laten zweven” schreeuwt ze en zoekt er betekenis bij als een daad van stilstand in het al nog los van haar lichtzinnige tegenkracht stijgt hij hardop als de tijd het toelaat en hij nooit op niks kan reageren voorbij de rationele oneindigheid wordt hij voor de vuist weg liefdevol genegeerd. “Hier liet je me sterven” fluistert…

Nu de mist is opgetrokken voor alweer een nieuwe dag nooit dezelfde non semper eadem laten wij onszelf weer uit en nemen voor de buitenwacht ons masker der beleefdheidsgrimas mee voor zij mij goedemorgen wenst en ik haar lippen heb gekust vallen schellen van de ogen en zijn wij dichter bij de lust dan wij ooit zijn geweest in '…

de stem van Jezus is niet te evenaren heilige armen om jouw schouders streelt Zijn hand over je haren op aarde deze lieflijke stem helaas nog duizenden jaren geleden vernomen maar let deze ervaring moet weer komen of geloof jij dit alles echt niet misschien omdat jouw hart vol zit met verdriet laten wij voor…

ik was thuis in mijzelf, immers vanmiddag was ik onder ons het was nabij een museaal gewelf . niet dat ik maar iemand persoonlijk kende mijn gang was een zweven in een ambiance, gevuld met sprankelende kunst zonder wegen of wikken in mijzelf . er waren kijkers van alle soorten en maten doch vooral met ogen vol interesse en openstaand…

het verdriet dat wij deelden heeft geen betekenis bewaard dat ligt nu tussen ons waar niemand bij kan je naam draag ik als kou die zichzelf herhaalt alleen mijn berouw blijft achter het late besef dat ik je te laat begreep…

In mijn begeerde stilte, vraag ik me af of jij ooit werkelijk lief hebt gehad. Liefde voor jou was altijd iets dat mensen zeiden vlak voor ze vertrokken. Je sprak over later, over samen oud worden— zoals mensen doen voor ze begrijpen dat tijd niet terugpraat. Nu hangen woorden rond jou als versleten valuta. Te vaak uitgegeven…

Het werd zo stil, zo stil dat woorden niet geschreven werden, dat beelden zachtjes werden losgelaten. Het werd zo stil zo stil omdat dromen zachter maakten wat werd achtergelaten, omdat later veel later d' ochtenden ongepland gelukkig konden maken. Het werd stil dagen gingen zachter ademen er hoefde niet veel gezegd, alsof iets…

’t Is mei maar in mijn hart nog steeds december De tuinen daar ontberen elke groei Mijn zomertijd die eindigde in november Toen brak de zon: jij kapte alle bloei ’t Is mei maar in mijn hart heerst nog de winter Alleen de ijsbloem komt daar nu nog op De wortelstok bevroor in elke flinter: De rozen komen niet meer in de knop…

Daar staat een huis alleen achtergebleven met herinneringen op een rafelig uitgelopen kleed beelden kunnen waardevol zijn wanneer liefde en passie als metgezel de aard van de dingen trouw bleven het opnieuw beleven, brengt terug een kostbaar aandenken dat wel en geen eindigheid bood gezien de fraaie aangezichten die buitenshuis voorbij…

Bij het zien van dat dartele losse ensemble jonge figuren, frank en vrij babbelend wandelend in bosrijke heuvelnatuur kreeg ik een flashback van twee jaar geleden van de vuurol theater voorstelling in vuursche een duurloopster gaf mij, toen ik haar passeerde een kus, heel spontaan, en zei mij toen 'Stuur ze!' * nu mijn…

Ik zag een mens een mager mens ik zag een zwart mens hij kwam uit Afrika. Ik zag een zwart mager mens uit Afrika uit hartje Afrika. En niemand wilde hem zien. Mén vond dat heel gewoon, een mager zwart mens uit hartje Afrika. Men dacht hij zijn zorg, wij de onze. Ik ben weer naar Afrika geweest. Maar nérgens zag ik…

Kunt u een paar tranen missen een beetje zout en vers geplukt ongesuikerd door een zeefje? schoon, doorzichtig klein verdriet geen emmer waar een stem in drijft tussen resten van het dweilen van die deukjes in het leven dure potjes die scheef breken weidebloemen in het vergiet bij voorkeur in een nostalgisch blikje voor het plaatje…

Dag mijn vriend. Het was vreemd, geruststellend dat iemand als jij bestond in dezelfde tijd als ik. Niet iedereen laat iets achter dat stil blijft bestaan. Dag mijn zielsverwant. Jij verscheen op het moment dat ik langzaam onzichtbaar werd voor mezelf. De stilte was ook een taal die jij beheerste. Dat vergeet een mens niet.…

Daar sta je dan, vol van alles Als een tuin die overwoekerd is En te popelen staat om gewied te worden Alles om je heen overweldigt je, je wordt verstikt Belemmert ieder zicht Het frustreert je enorm, tot diep in je wortels Wachtend om waargenomen te worden Zoals die ene bloem, daar in de wei Waarvan de kleuren en vormen alleen maar…

Verdwaalde vlinder draagt stilte tussen vleugels en vindt geen wind mee Onder het zachte ochtend- licht droeg ik mijn gedachten als natte bladeren met mij mee, te gevoelig voor wat ongezegd tussen mensen bleef hangen en nergens zeker van behalve van het voelen zelf. Langs het raam rustte een verdwaalde vlinder alsof ook hij niet wist…

Westbroek park/beelden ‘k Wist niet waarom ‘k er vandaag heen wilde, moederdag en alleen. Vader bezocht het park voorheen geregeld want woonde er dichtbij Maar bij ‘t naderen van een beeld herinnerde ‘k me, dat ‘k daar ooit een foto van genomen had met onze kinderwagen, eerste zoon Nu, was ook jouw beeld in mijn hoofd…

Ik ben een eenzame beuk, In een woud dat nooit zwijgt. Omringd door stammen die fluisteren, Groen van hoop, goud van tijd. Mijn wortels raken anderen, Zoekend naar warmte in de grond, Maar als het stormt, Stop ik met praten, En houd ik mijn mond. Ik ben een kale beuk, Die haar bladeren, Vol warme tinten, Heeft losgelaten. Kleuren die…

Jazeker, zij kan nog vele malen erger, vlekken vertonen waar geen plekken zijn noch door zullen dringen maar voor het verstrijken der tijdelijkheid in onze gemeenschappelijke passantenstrijd alhier en aldaar waar zij tegen de muur van het huis met het dak van de wereld ten eeuwige dage kwijnt tot zij in pulversneeuw door…

Laat hen maar schitteren in het licht van anderen. Titels dragen, namen verzamelen alsof herinnerd worden bestaan verlengt. Macht houdt van gezichten tot ze ouder worden. Vandaag opent men deuren voor hen, later herkent niemand hen nog. Roem is een bloem die bloeit uit aandacht en sterft aan stilte. Zelfs de man die alles overleeft…

Als een kleurplaat, die wacht op haar maker De lijnen, ze volgen elkaar Nog niet wetende waar en wanneer ze zullen eindigen Zwarte inkt, wit papier Onschuldig, zonder vlekken Verlangend om tot leven gebracht te worden Als contouren van iets dat nog ontstaan moet Ze hebben een begin en een eind Maar alles binnen de lijnen is nog schoon…