Alle inzendingen

Ik ken dit bos. Ik ken de volgorde van de bomen. Ik ken de plek waar zij stond omdat ik er altijd aankom als zij er net niet meer staat. Twee minuten vroeger zou ik haar gekend hebben. Twee minuten vroeger zou ik een ander mens geweest zijn. Maar ik ben deze. De rijp heeft alles vastgezet in een houding die op wachten lijkt. De arenden wachten…

Hoe kan zij schichtig schemeren met pure liefde die zo doorzichtig is dat taboes worden doorbroken generalisaties worden voorkomen door een milde natuur die zo geliefd is dat minderheden worden geaccepteerd hoe kan zij levensgroot zichzelf zijn met deze liefde die emotioneel is in de mystieke lust van het avondwoud door de man die in haar…

De zee trekt zich niet terug uit schaamte. Ze neemt gewoon mee wat ze kan dragen — schelpen, schoenen, namen van verdrinkenden — en legt het elders neer als een keurige misdaad. Zo doe ik het ook. Ik noem het vergeten. Zij noemt het getij.…

Pas nu ik uit het raam kijk en geen gracht zie met zwanen, peddelaars en mensen op het terras voel ik dat het echt is en ik niet logeer in dit huis met een trap en een vreemde wc Zoë denkt aan vriendinnen op de andere school na de vakantie Coco zet geurvlaggen om de tuin Roesje mag nog niet naar buiten en wij zien onszelf terug…

Ik reed tussen gele koolzaadstroken daarachter lagen bollenvelden roze, rode, paarse, wit-gebroken, boven mij de blauwe lucht en alle auto s, welk merk dan ook, anticipeerden op elkaar, wat een weelde tussen het groeiende, bloeiende het tjilpende en zoemende…

We staan op dezelfde, gebarsten tegels, onder een hemel van dertien in een dozijn. Toch lees jij de wereld in andere regels, is jouw zonlicht anders dan de mijne kan zijn. Ik zie de scherpte van de vrieskoude morgen, jij ziet de glinstering in het bevroren riool. Achter elk ooglid zit een landschap geborgen: een eigen kompas en een eigen symbool…

Soms kan ik met de taal wel spelen zoals een kind kan met een bal, maar ooit ook lukt het niet, dit delen en ‘k weet dat het niet slagen zal. Maar ‘k geef niet op, want alle woorden die hier ook maar te vinden zijn ze zijn als kleine toevluchtsoorden voor vreugde en soms ook voor pijn. Zo wil ik dapper verder spelen want vaak is dat ook…

Eten, dagenlang voor je meegebracht, verzamelde ik uit laden naast het bed dat je afdruk nog niet kwijt wou. Aangebeten vruchten, taart in zijn sarcofaag verdroogd, vleesresten in je zakdoek uitgespogen, brood dat onder een mossen deken lag. Nu, het is tijd, ga zitten. Eet. Wees stil, niet mopperen. Eet, leef omdat ik het wil. ------------…

In de jonge Lente,- Ach, hoe dwaas, ‘k Ben mezelf niet meer baas,- In de jonge Lente Hebben twee jodinnetjes, Twee trouwe vriendinnetjes, M’n hart verleid En tot ’n kort geluk geleid. Nu dwaal ik zonder senten,- We zijn ook in de jonge Lente!- Alleen langsheen de grote straten, M’n portemonnaie is gans verlaten, Gelijk de schatkist van…

We moeten minder vlees gaan consumeren, dus de fabriek maakt ‘halfomhalfgehakt’ waarin een lading bonen is verprakt, wat zij natuurlijk anders adverteren. Voor Wakker Dier is zoiets wel hilarisch: de carnivoor wordt domweg vegetarisch.…

Diepe zwarte rouw tranen als regenbuien, hart nog vol liefde.…

Ik doop suikerspinnen in frozen margarita’s slinger op promillage in overdadige plooien – ruk jij me uit mijn strofe Beneveld raak ik je veren strijk langs je stiksels krimp in je paarse organza krul-krul in je zijdezacht licht – leun jij gefronst achterover ‘Mijn manchetten knellen’ stuntelt Armani schudt zijn pauwenveer langs hoed…

Energie, energie, energie en nog eens energie ik, ook als pseudoniem Jean Fermate, heb zoveel energie heb ik, geboren als zoon Jan Jacob Krediet, dat van mijn vader, mijn verwekker Gerrit Jan Krediet, die was afgestudeerd elektricien bij het GEB het GEB: Het Gemeentelijk Energie Bedrijf dat van mijn geboortestad Rotterdam Gerrit wist heel…

In alle haast even vluchtig roepen, bij plotselinge angst of schrik, tot God, kan wellicht lijken op verholen spot: smekingen, die er onbewust uit floepen. Men wil zich, dankzij zwak gevoel, beroepen op de Hemel, Die ziet naar ieders lot. Deze uitspraken, vrijuit wijs of zot, snellen om de wereld in dolle troepen. De bende woorden mag zich…

Toen ik wilde melden Wat er eindelijk te melden was Bleek er plots Niets te melden Toen ik dat meldde Sprak men Dat dat juist niet Vermeldenswaardig was…

Er is een donker amoureus gezicht met opvallend vriendelijke ogen van een kameraad uit niemandsland diep in de late avond op bezoek omdat er ware liefde nodig is om vriendschap te laten ontstaan. Ze drinken een biertje samen om over voetbal en vrouwen te praten, terwijl het later wordt en de oogopslag wederkerig lijkt nu er niets meer…

Hey, ik was niet bij je feestje niet omdat ik iets anders had en al was ik moe, ook dat was niet de reden al lag mijn bank nog zo lekker Nee, ik had gewoon geen zin Na wat er is gebeurd weet ik niet of wij nog vrienden zijn Want ik ben boos om wat je zei Alleen, ik durf het niet te zeggen dus zei ik maar dat ik helaas niet komen…

De wolfspin knippert de Akhal-Teke wit ivoor een beladen woord – steigert voor akkoord druipt zijde uit haar hersenspinsel fluistert in mijn oor vier handen achteruit vier handen in behaarde huid lippen dansen – de krump zo niet pas de bourrée hunkert zij naar wijsheid nee – nee– niet uit een boekje – weggescheurd…

Welkom in het themapark Over kannibalen Stap ook eens in een kookpot Daar hoeft u niet voor te betalen U wordt gekookt U wordt gemalen U wordt gemarineerd En dan in onze vreetschuur Als kanniburger geserveerd.…

Adem schoonheid drink de warmte en verheug je om vele kleine dingen. Groet de dagen van de lente koester ze met tederheden. Draag de stilte laat je vinden zie de vogels hoor het groen.…

op klaarlichte dag verdween jij in splijtende tijd niemand vroeg of jij die zwaarste reis aanvaarden kon de zon zocht een uitweg achter de huizen de korenhalmen bogen boven de bomen kraakte een lied over de wreedheid van het uiteenscheuren het verdwijnen in lege velden niet nooit meer zijn onthutsend het dorstige papier dat…

Ik zei: geef mij de waarheid, niet het zachte licht van verhalen, niet het glas dat alles glad trekt, maar wat achterblijft als je niets meer verbergt. En de waarheid kwam — niet als een helder antwoord, maar als een raam in januari waar elke adem zichtbaar bleef. Ze sprak niet luid, maar zette dingen stil, en wat zij wegnam bleek precies…

Er slaapt een man in mij. Soms noem ik hem zacht de mijne. Hij vult mijn ribbenkast met rust, neemt mijn adem even mee en geeft haar later terug, warmer. Ik loop de kamer uit, niet boos, alleen even alleen, terwijl zijn geur nog om me heen hangt als een jas die ik zelf heb aangetrokken. Mijn heupen werden ronder door de jaren, een kind dat…

de mist hangt ginds nog laag boven de aarde tot de morgenzon de damp verdwijnen doet vanuit coulissen van wijdgeopende gordijnen zie ik het trage schouwspel als een gestaag ontwaken van het vroege landschap voor een nieuwe lentedag...…

Vroeger was een wolkenlucht. Toen niemand wist van digitaal. Een in een oor gefluisterd woord werd niet gehoord. Het heeft nu nooit bestaan. Er zal een tekening zijn geweest. Ergens op een dag een beeld dat ach arme, ver voor onze tijd, uit de geschiedenis is gewist. Er was een gedicht. Dat moet er zijn geweest op een rotswand aan de…

Onder de huid van een volk ligt soms een schaduw te slapen een fluistering die zegt dat men kleiner is dan de ruimte die men inneemt. Maar aarde vergeet niet. In elke voetstap trilt een herinnering aan wie men ooit was, aan kracht die generaties lang door aderen stroomde als een ondergrondse rivier. Geen volk kan tot volle wasdom…

Jas, jas, jas zei je tergend langzaam en je herhaalde jezelf jas, jas, jas tegen de daden van mijn ontwaakte lichaam naast mijn gewraakte naam. Het was een komen en gaan nieuwe taal in nieuwe verhalen de voordeur ging open en dicht leugens staken de kop op als raadsels waarheden verschenen en verdwenen alles kwam terug in herinneringen…

Ik sta op het balkon bijna-gewoon te denken aan de mannen in de zaal die mijn kleren monsteren en zich een beeld vormen van mijn lichaam Zo ben ik dus zo verhouden mensen zich tot elkaar, aftastend wie ze zijn in de ogen van anderen elkaar inschattend en afwegend met wie ze wel willen praten en wat flirten, wie weet wat er dan…

=========== ================= ik heb niets op school geleerd behalve ik observeer slechts de sport van het menselijk tekort. alles spant samen tot een verschrikkelijke schoonheid. alles wat ik zie en mijn ogen zullen vergaan. maar alles zal blijven, en andere ogen zullen kijken. ================= ===========…

Ooit schreef en zong ABBA en won glansrijk Met WATERLOO het Song- festival Met carrière van goud Hebben zij zich tot Multimiljonairs gezon- gen Hard werken, zonder druk Ongedwongen ABBA Topmuzikan- ten en -zangeressen Met de mooiste klanken en stemmen Wonnen in de jaren zeventig van Napoleon Deze roemruchte Slag bij…