gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Top-5 ziekte:

1.
2.
3.
4.
5.

Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst

categorie: ziekte

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde gedicht (nr. 34):

Afscheid van mijn lichaam

Waarom, mijn lichaam, was je mij zo weinig waard?
Waarom bleef ik zo koppig tronen in mijn hoofd
en woonde ik mezelf zo hevig uit?

O ja, ik hield van wijn, van zwaar doorrookte feesten,
lucide kaders en oneindig gulle lakens.
Zo leefde ik verlicht mijn tijd aan stukken.

Nu lig ik op een zaal, mijn hart, die logge spier,
verlaat me, laf als een gedicht laat het me staan
en voor het eind van deze avond zakt de dood
mijn longen in.

De zon was mij nooit opgevallen als hij niet
steeds onderging. Geen lucht, geen flonkering, geen hoop.
Waarom, mijn lichaam, heb ik nooit in je geloofd?

--------------------------------
uit: 'Slordig met geluk', 2016.

schrijver

Schrijver: Menno Wigman
Inzender: kd, 29-03-2016



balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 4102 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum:30-03-2016
Bericht:Een zeer ontroerend gedicht en dicht op of zelfs onder de huid van de dichter. Dat dichters er vaak op los leven, is een bekend gegeven, dat doen zij als compensatie voor de hooggespannen, energievretende staat van inspiratie, waar zij vaak in verkeren. Dat ze hun lichamen vaak verwaarlozen, komt omdat ze hun lichamen vaak niet serieus aanvoelen. Ze vertoeven liever in hogere sferen, maar fysiek afzien zou ook bij hun opleiding moeten worden inbegrepen. En meer seksueel genot. Gorter, Wolkers en Hemingway hadden dat wel begrepen. En die laatste zoop echt heel veel sterke drank!...



Naam:K.Bladzij
Datum:29-03-2016
Bericht:Een allesbehalve slordig gedicht.
Het riekt zelfs naar psalm 22...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring