tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 3685):

Giraffen

Onder hun huid van teder craquelé
staan zij hun leden langzaam te bewegen
Zij zeggen niets en houden niets verzwegen
en lopen willig met zichzelve mee.

Zij speuren naar het langgerekte dromen,
dat altijd in hun neusgaten vibreert.
Zij hebben van de mensen niets geleerd
en daarom is het licht in hen volkomen.

Zij leven enkel door het doodstil oog.
waarmee zij van de wereld weg geraken.
- Het blijft een ogenblik aan 't zonlicht haken. -

Even bewegen zich de dunne kaken
Maar niemand hoort hun broze monoloog.

--------------------
uit: 'Loreley', 1952.

Schrijver: Harriet Laurey
Inzender: lg, 12-07-2010

Biografie van deze schrijver

Geplaatst in de categorie: dieren

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 2540 keer bekeken

Beoordeling: 5.94	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 32
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

| Delen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)