gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 3602):

POINT OF NO RETURN

En ook als het zou kunnen
- de wind mee, een begaanbaar pad -,
loont het dan wel de moeite
uit de woestijn - want dat bezweer ik je,
dat was het - nieuwe woestijnen in te gaan?
O, ik geef toe, ik heb als iedereen
die tussen buitenlanders leeft...
Leeft? Het woord ontvalt me: verblijft. Verblijven moet.
Hoogstens gedoogd als onkruid tussen stenen -.
geloofd dat het zou kunnen,
dat er een overkant bestaat.
't Was goed er onder het werk - en wie erbij was
weet wat voor werk - over te dromen:
wat of je mee zou nemen,
wie er nog meer zou gaan.
Hoe je zou zingen in je eigen taal
en of het zijn zou zoals je het voor ogen had.
Het maakte de wereld van dwangarbeid
en koppelbazen, van steen op steen
en toch nooit grond onder de voeten,
die meer woestijn is dan woestijn kan zijn,
bij ogenblikken leefbaar.
Maar nu, op het moment dat ik zou moeten zingen,
dronken van vrijheid zijn,
ben ik een niemand. Voel ik niets,
vraag ik me af of ik niet beter
naamloos, zoals ik naamloos heb gezwoegd,
verduurd heb, uitgebuit ben en ben weggetrokken,
een naamloos graf had kunnen vinden
in vreemde grond.
Er hebben teveel voeten over mij gelopen
en teveel ogen mij niet gezien.
De harde woorden die gezegd zijn
blijven mij achtervolgen: ruiters te paard.
Horden. Hoog boven ons. Wij onder. Altijd.
Zolang dat voortduurt zullen wij, waar ook
woestijn temidden van woestijnen zijn,
wachtend op brood dat uit de lucht komt vallen,
wachtend op water. Oerwater
dat alle horden toe zou dekken
en in de diepte dalen doet als steen.
Zolang, zeg ik je
is er geen omkeer.
Geen overkant.

-------------------------------------------------
Uit de AIDA (Association Internationale de Défence des Artistes/Internationale organisatie voor onderdrukte kunstenaars) Actiekrant, 2004.

schrijver

Schrijver: Mies Bouhuys
Inzender: sv, 24-11-2010


Geplaatst in de categorie: vrijheid

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 10476 keer bekeken

1/5 sterren met 37 stemmen.







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring