gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 5080):

Michael van W.

Wat ze ook willen, die dolle honden in mijn kop hebben altijd honger,
altijd dorst. Niet over praten. Het daglicht weet ze te verjagen,
voor even maar zodra ik ga liggen begint het gedonder,
ze krabben me steeds uit mijn slaap, piepend om teven
of vlees, willen naar buiten gelaten.

Hoe noemt u dat? Bestaat er een woord voor de man die ik word
als ik me, buiten bereik, aan een straatkat vergrijp, kunt u
dat vatten met gekte of moord, lijnt mij dat aan? Ze luisteren niet.
Ze draaien, ze dreigen ik ken ze bij naam, hun vlekken

en happende kaken maar hier wil ik niet over praten, niet nu
het licht is. Niet bang zijn. Hier voel ik me veilig. Weet u
dat er een boek bestaat met dezelfde naam?

Voorop staat een man en zijn mond, zijn bek je ziet
dat hij gromt, zijn tanden ontbloot en achter hem
de volle maan, precies zo schijnheilig.

Zoals hij, behaard als een hond zo zou ik het doen als ik kon.
Op hem zou ik lijken. Dit dolle dat mij drijft dan
buitenkant, dit hongerige aan te wijzen.

-----------------------------
uit: 'Celinspecties', 2012.

schrijver

Schrijver: Ester Naomi Perquin
Inzender: sw, 22-06-2015



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: individu

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 1786 keer bekeken

3/5 sterren met 3 stemmen.







Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring