gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 788):

EEN HOOFD ZO WOEST...

Een hoofd zo woest en ledig als het gruis
van 't pad, dat blind omhoog kruipt naar het huis,
waar in de holle en verschrikte kamer
't onnozel bloed kleeft aan de bitse hamer;
waar het hooghartig voorhoofd van de deur
en 't stuurs gordijn met de verbeten scheur
zien naar 't onthutst en half ontklede bed,
de houten stoel, gebroken in 't verzet,
en naar de wekker, naar de kleine nijd,
die driftig voortknaagt aan de dode tijd...

Zo hol, zo troosteloos als de hoge hoed,
die in de regen achter 't lijk aan moet;
zó ruïneus geblakerd en beroet
is 't brein, dat men met moord en doodslag voedt.

---------------------------------------------------
uit 'Curve' (1950)

schrijver

Schrijver: Gerard den Brabander
Inzender: JM, 20-07-2003


Geplaatst in de categorie: geweld

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 50429 keer bekeken

2/5 sterren met 636 stemmen.







Er zijn 5 reacties op deze inzending:

Naam:len
Datum:10-03-2007
Bericht:Ik vind dit één van de mooiste dingen die ik heb gelezen!



Naam:Freya
Datum:23-06-2006
Bericht:Dat gedicht heb ik moeten analyseren op mijn mondeling examen Nederlands... wat dus helemaal mislukt is. De stijlfiguren kon ik er wel uithalen, maar waar het dus eigenlijk om gaat... Een meisje dat haar verkrachter vermoordt en dan een begrafenisondernemer - wie komt daar nu op? :P Of misschien ben ik gewoon dom.



Naam:corrie van oost
Datum:07-12-2004
Emailadres:vanoostatfilternet.nl
Bericht:Een mooi gedicht. Het komt in deze tijd goed uit.



Naam:liene
Datum:27-11-2004
Emailadres:
Bericht:Ik vind dit een heel mooi en waar gedicht en ik ga het zeker gebruiken in mijn werk voor nederlands over oorlog en geweld!!!




Naam:debbie
Datum:03-11-2003
Emailadres:debbieke3athotmail.com
Bericht:waarheid verstopt in fantasie! Goed gedicht, goede schrijver...




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring