gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal
rssRSS




Categorieën:

(2)
actualiteit (20)
adel (2)
afscheid (90)
algemeen (45)
bedankt (2)
biologie (9)
dieren (124)
discriminatie (1)
drank (9)
economie (5)
eenzaamheid (131)
emoties (423)
erotiek (23)
ex-liefde (76)
familie (43)
feest (27)
film (5)
filosofie (122)
fotografie (12)
geboorte (14)
geld (3)
geweld (17)
haiku (14)
heelal (29)
hobby (10)
humor (99)
huwelijk (27)
idool (8)
individu (218)
jaargetijden (127)
kerstmis (25)
kinderen (109)
koningshuis (4)
kunst (40)
landschap (52)
lichaam (76)
liefde (349)
lightverse (61)
limerick (1)
literatuur (96)
maatschappij (122)
mannen (13)
media (1)
milieu (9)
misdaad (10)
moederdag (4)
moraal (19)
muziek (42)
mystiek (6)
natuur (224)
oorlog (70)
ouders (85)
overig (34)
overlijden (106)
partner (36)
pesten (3)
planten (12)
poesiealbum (2)
politiek (11)
psychologie (41)
rampen (6)
reizen (73)
religie (54)
schilderkunst (17)
school (20)
sinterklaas (2)
sms (2)
snelsonnet (17)
songtekst (4)
spijt (15)
sport (29)
taal (61)
tijd (147)
toneel (12)
vakantie (11)
valentijn (3)
verdriet (47)
verhuizen (4)
verjaardag (10)
verkeer (15)
voedsel (19)
vriendschap (37)
vrijheid (57)
vrouwen (30)
welzijn (29)
wereld (62)
werk (37)
wetenschap (16)
woede (12)
woonoord (112)
ziekte (27)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 994):

Paranoia

Het zijn gewoon de oren, begrijpt u wel
die kraakbenen schelpjes bedekt met vel
horen alsmaar geluiden die op onheil duiden.

En die niet echt zijn of iets anders blijken.
Heel normaal eigenlijk als iedereen je zo aanstaart
op straat, alsof je de baarlijke duivel waart.

Jij werd vast ook achterdochtig
als iedereen over je fluisterde.
Ja, het is hier tochtig
maar ik laat de deur zo, stel dat er iemand aan luisterde.

Ik: Wat was dat?
Hoorde jij dat ook?
Jij: Was gewoon een rat.
Ik: Zo, dus jij bedondert me ook!

------------------------------------
uit: 'De laatste gedichten', 1977.

schrijver

Schrijver: Jotie T Hooft
Inzender: JP, 13-01-2004



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: ziekte

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 37489 keer bekeken

2/5 sterren met 84 stemmen.







Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Suzanne
Datum:16-04-2012
Bericht:Beoordelingswoord: Weinig zeggend

Het is duidelijk dat dit gedicht gaat over iemand die een beetje paranoïde is. (Als je dat alleen al niet aan de titel heb kunnen aflezen.)
Maar wat bedoelt de dichter hiermee? Dat wordt me niet helemaal duidelijk. Heeft hij nou een hekel aan dit soort mensen? Stoort hij zich er aan? Of vindt hij het juist heel naar voor deze paranoïde mensen? Of doet het hem helemaal niks? Het komt op mij zo over dat ik alleen op deze laatste vraag ‘Ja’ kan beantwoorden en op die andere vragen ‘Nee’. Maar misschien is dat wel helemaal niet zo. Nadat ik een paar keer dit gedicht heb overgelezen, denk ik alsnog niks bij dit gedicht. Meestal ga ik nadenken over wat er staat in het gedicht en wat ik van het onderwerp vind. Maar dat heb ik nu totaal niet!
Ja, het gaat over een paranoïde iemand. Dat is het. Het roept geen emoties bij me op. Ik zou bij wijze van spreken nu zonder vragen aan mijn hoofd mijn kamer kunnen gaan opruimen.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring