gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (932)
adel (20)
afscheid (1328)
algemeen (1099)
bedankt (186)
biologie (33)
dieren (555)
discriminatie (96)
drank (157)
economie (50)
eenzaamheid (1359)
emoties (3880)
erotiek (519)
ex-liefde (1205)
familie (337)
feest (118)
film (27)
filosofie (915)
fotografie (28)
geboorte (247)
geld (51)
geweld (161)
haiku (965)
heelal (151)
hobby (57)
humor (1103)
huwelijk (175)
idool (60)
individu (639)
internet (71)
jaargetijden (620)
kerstmis (294)
kinderen (700)
koningshuis (37)
kunst (132)
landschap (128)
lichaam (251)
liefde (7926)
lightverse (436)
limerick (1101)
literatuur (144)
maatschappij (513)
mannen (123)
media (26)
milieu (63)
misdaad (99)
moederdag (61)
moraal (300)
muziek (217)
mystiek (138)
natuur (1169)
oorlog (292)
ouders (281)
overig (871)
overlijden (1191)
partner (184)
pesten (122)
planten (27)
poesiealbum (62)
politiek (255)
psychologie (710)
rampen (73)
reizen (135)
religie (834)
schilderkunst (42)
school (78)
sinterklaas (75)
sms (26)
snelsonnet (393)
songtekst (116)
spijt (194)
sport (215)
sterkte (71)
taal (269)
tijd (729)
toneel (33)
vaderdag (34)
vakantie (131)
valentijn (116)
verdriet (1986)
verhuizen (42)
verjaardag (91)
verkeer (70)
voedsel (85)
vriendschap (827)
vrijheid (537)
vrouwen (205)
welzijn (313)
wereld (281)
werk (135)
wetenschap (55)
woede (200)
woonoord (120)
ziekte (610)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 3062):

Alleen...

Ineens moest ik huilen,
ik accepteer mezelf niet,
zou met zoveel willen ruilen,
niemand die mij echt ziet,
zoals ik ben,
ik vraag me ook vaak af,
of ik mezelf wel ken,
al klinkt dit voor velen maf.

Ik heb heel vaak een gevoel,
waar ik niet aan wen,
dat ik leef zonder doel,
en maar nutteloos ben.

Als ik al niet mezelf kan zijn,
wie dan nog meer?
Ik voel me zo heel erg klein,
iedereen kijkt op me neer,
niemand die me even helpt,
me even naar zich toewenkt,
iemand die mijn wonden stelpt,
me een nieuw leven schenkt.

Ik begrijp het niet zo goed,
wat doe ik dan fout?
Is het omdat het zo moet?
Is er daarom niemand die van me houd?

Ik wil wel eens weten,
wat de rest er van vind,
ben ik dan zomaar vergeten?
Of is iedereen plotseling blind,
te blind om om zich heen te kijken,
waardoor ik niemand meer kan bereiken?

Zo wacht ik al heel lang,
en zo blijft dat ook voorlopig,
dat maakt me verschrikkelijk bang,
ik voel me zo wanhopig..

Na nachtenlang huilen en zwijgen,
zit ik na te denken,
probeer ik grip te krijgen,
op het liefde schenken,
aan mezelf welliswaar,
dat lijkt me een mooi begin,
lukte me dat maar,
dan had het leven weer wat meer zin...

Schrijver: fame-fatal, 09-05-2003

xrensxathotmail.com


Geplaatst in de categorie: emoties

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 766 keer bekeken

3/5 sterren met 12 stemmen.





Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:jannie hoogendam
Datum:16-05-2003
Emailadres:hoogendamjannieathotmail.com
Bericht:Ik vind dit zo verdrietig, maar zo fantastisch neergezet. Veel bewondering! Als dit echt op jou betrekking heeft dan wil ik je een hart onder de riem steken: Hou van jezelf! Makkelijker gezegd dan gedaan; die liefde komt vanzelf en dat verandert je bestaan..




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring