gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (952)
adel (20)
afscheid (1338)
algemeen (1102)
bedankt (193)
biologie (35)
dieren (566)
discriminatie (97)
drank (159)
economie (50)
eenzaamheid (1368)
emoties (3907)
erotiek (522)
ex-liefde (1205)
familie (340)
feest (120)
film (28)
filosofie (920)
fotografie (29)
geboorte (248)
geld (52)
geweld (162)
haiku (1006)
heelal (153)
hobby (57)
humor (1105)
huwelijk (175)
idool (61)
individu (671)
internet (71)
jaargetijden (630)
kerstmis (295)
kinderen (705)
koningshuis (37)
kunst (132)
landschap (129)
lichaam (254)
liefde (7976)
lightverse (436)
limerick (1105)
literatuur (146)
maatschappij (541)
mannen (123)
media (27)
milieu (63)
misdaad (99)
moederdag (64)
moraal (300)
muziek (221)
mystiek (140)
natuur (1189)
oorlog (298)
ouders (282)
overig (871)
overlijden (1197)
partner (186)
pesten (125)
planten (33)
poesiealbum (63)
politiek (262)
psychologie (719)
rampen (73)
reizen (136)
religie (872)
schilderkunst (43)
school (78)
sinterklaas (75)
sms (26)
snelsonnet (393)
songtekst (116)
spijt (195)
sport (230)
sterkte (73)
taal (274)
tijd (738)
toneel (33)
vaderdag (34)
vakantie (131)
valentijn (119)
verdriet (1999)
verhuizen (42)
verjaardag (91)
verkeer (70)
voedsel (89)
vriendschap (831)
vrijheid (540)
vrouwen (208)
welzijn (317)
wereld (284)
werk (136)
wetenschap (55)
woede (202)
woonoord (121)
ziekte (617)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 4069):

Zijn naam was Mesach...

Oh, zo teer en breekbaar
lag hij bij haar op het bed
Net zolang als zij het wilde
was hij bij haar neergelegd

Oh wat was zij aan het wenen
aaide zacht steeds met haar hand
over haar doodgeboren kindje
waar zij zo mee was verwant

Nooit heb ik iemand zo zien huilen
Nooit zoveel tranen zag ik ooit
Zo ín en ín wanhopig
Dit verdriet... zo zag ik het nooit

Het manneke lag tussen haar benen
hij was nog veel te klein
Zij kon het niet bevatten
hij leek van porcelijn...

De vader droeg het kleinste kistje
van 40 centimeter klein
We zijn hem gaan begraven
Wat achterbleef was pijn...

Wij konden haar niet troosten
de wond was nog zo vers
maar'k gaf haar mijn arm en ook een kus
Ze was tenslotte, mijn jongste zus...

Schrijver: jannie hoogendam
Inzender: j.h., 03-07-2003

hoogendamjannieathotmail.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: afscheid

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 1588 keer bekeken

4/5 sterren met 27 stemmen.





Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:an
Datum:04-07-2003
Emailadres:an.terlouwathetnet.nl
Bericht:Triest. Een 9 voor dit mooie gedicht.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring