gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (976)
adel (20)
afscheid (1353)
algemeen (1108)
bedankt (197)
biologie (35)
dieren (579)
discriminatie (97)
drank (159)
economie (51)
eenzaamheid (1377)
emoties (3926)
erotiek (523)
ex-liefde (1207)
familie (342)
feest (123)
film (28)
filosofie (924)
fotografie (29)
geboorte (250)
geld (53)
geweld (163)
haiku (1029)
heelal (154)
hobby (57)
humor (1111)
huwelijk (177)
idool (61)
individu (693)
internet (73)
jaargetijden (642)
kerstmis (295)
kinderen (709)
koningshuis (38)
kunst (133)
landschap (130)
lichaam (257)
liefde (8017)
lightverse (439)
limerick (1105)
literatuur (153)
maatschappij (564)
mannen (124)
media (27)
milieu (64)
misdaad (102)
moederdag (64)
moraal (304)
muziek (225)
mystiek (150)
natuur (1212)
oorlog (301)
ouders (285)
overig (874)
overlijden (1205)
partner (188)
pesten (125)
planten (35)
poesiealbum (65)
politiek (267)
psychologie (737)
rampen (75)
reizen (138)
religie (929)
schilderkunst (45)
school (80)
sinterklaas (75)
sms (27)
snelsonnet (393)
songtekst (116)
spijt (196)
sport (241)
sterkte (73)
taal (276)
tijd (743)
toneel (33)
vaderdag (36)
vakantie (134)
valentijn (119)
verdriet (2017)
verhuizen (43)
verjaardag (94)
verkeer (71)
voedsel (91)
vriendschap (835)
vrijheid (543)
vrouwen (208)
welzijn (321)
wereld (287)
werk (136)
wetenschap (56)
woede (202)
woonoord (123)
ziekte (620)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 6003):

Littekens

Ik zoek een vervolg en een verleden
in de enige schaduw van mijn leven.
Ik ben de weg verloren geraakt
en dring binnen tot in een plek
waar tranen worden bewaakt.

Ondergeschoffeld in het verdriet
sla ik mijn handen om mijn bestaan,
ik draag geen andere naam.
Stille stiltes worden doodse stiltes,
de littekens staren mij aan.

Soms lijk ik verder te gaan,
soms blijf ik stilstaan.
Draaiend rond mijn loodzware as
verzet ik aarzelend een pas
maar in het harde licht lijk ik niet te bestaan.

Elke dag weer die beminnende hoop,
elke dag wordt weer genadeloos gesloopt.
Steeds sneller en sneller bereikt
mijn wanhoop de grens.
Ik had nog zo graag naar de toekomst gewenkt.

Schrijver: kerima ellouise, 12-11-2003


Geplaatst in de categorie: verdriet

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 785 keer bekeken

3/5 sterren met 9 stemmen.





Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring