De geboorte van een gedicht
Nevels strijken de zachte lak
keren wimpers naar de wang
de wil boort een gaatje in de dag –
op de rand wankelt de punt
kijkt de diepte in alsof
ze nog niet weet of ze valt
het misschien is gevallen
en blijft balanceren
... Het wankel moment tussen nog-niet en taal, waarin betekenis nog niet vastligt en misschien de toestand is waarin het zelf materiaal wordt ...
Schrijver: Van Xanten8 juni 2026
outlook.comGeplaatst in de categorie: taal
momentum 2.5 met 2 stemmen 
53
53
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
een beitel door ruwe taal klieft
tot het moment dat het Apollo’s torso
los hakt uit woorden en klanken
en zijn hartslag gaat pulseren
onder je vingers waar je
de ventilator hoort zoemen
in die zoete zomeravond
muggen teisterend de lucht
de streling van de koele luchtstroom
langs je wang draait overuren
geïnspireerd op Rainer Maria Rilke
over het werk van Rodin...
Dank voor je reactie, R.E.N.S.
als een penseelstreek
een schildering wordt
de klei zich vormen laat
tot een dieper verlangen
Alleen daar
waar de wolken verdampen
de vissen broodnodig verschijnen
verkrampen onze naakte voeten
op de koude van poëtisch drijfzand