tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 21339):

Uitgeweken (Omzichtig 16)

Aanzwellend en wegstervend hoor ik treinen
achter de grauwe bossen patrouilleren,
met open ogen glijd ik uit het spoor.

Ik zoek de dichtheid van de droge twijgen
die naald voor naald mijn bloed aanboren;
de smaak van vossebessen maakt mijn mond
van leer tot zuur, mijn ogen ruw.

Ik zoek de kleine onherbergzaamheid
van wildspoor, avondval en ritseling,
de duisternis die je van achter nadert,
fluistert in je oor en op je schouder leunt.

Tussen gevallen blad kom ik tot staan
en zie de zwarte nerven in mijn handen,
ruik vette aarde uit de juist gegraven kuil.

Schrijver: Peter J.R. Vermaat, 20-04-2008


Geplaatst in de categorie: natuur

Zoek naar vergelijkbare inzendingen



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 177 keer bekeken

Beoordeling: 9.13	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 16
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

| Delen

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:	Ruurd van der Weij
Datum:	21-04-2008
Emailadres:	r.a.van.der.weijrug.nl
Bericht:	Geweldig beeldend vluchteling relaas, reëel als ook in overdrachtelijke zin. Buitengewoon ge(s)laagd beeld van het weliswaar spannende, maar niet te vermijden einde. Gedicht met prachtige spanningsboog!

Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)