tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 21402):

Didymus (Omzichtig 19)

Ik lag voorover, aan de grond genageld
nadat hij mij verraden had, mijn naam
als een veroveraar liet folteren.

Mijn tweelingbroer en vriend, hoe vreemd
was mij opeens de spiegeling van zijn
gezicht, hoe onuitsprekelijk de vloek
waarmee ik sloeg en sloeg en viel.

Kalm keek hij op, het speeksel droop
van beide wangen en zijn open handen
toonden de sporen van oud hout
en spijkers. Vluchten restte mij.

Geen mens zag naar mij om. De dag werd nacht,
weer licht en avond. Aan de dageraad
ontbrak ik krom een pad naar wassend water.

Schrijver: Peter J.R. Vermaat, 23-04-2008


Geplaatst in de categorie: emoties

Zoek naar vergelijkbare inzendingen



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 237 keer bekeken

Beoordeling: 8.29	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 17
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

| Delen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)