tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 21543):

Damnatio memoriae (Omzichtig - post scriptum)

Ik slijp de beitels voor het beulenwerk:
klanken, aan mij verwant, moeten het nu
in alles wat ik opschreef gaan ontgelden.

Van wat ik rook en tastte, waar de kleur
te diep was om ooit woord te kunnen worden
smult nu het glimmende metaal, een maal
dat ik het keer op keer voorzetten mag.

Plaatsnamen sneuvelen, wat uitgesproken
is gaat voor de bijl, ja zelfs de spiegeling
in stilstaand water voer ik grimmig af.
Mijn binnenhuis wordt langzaamaan spoorloos.

Vanuit de tuin laat ik het roestig hek
achter mij knerpen, kies een kronkelpad
door braamstruiken, proef dan pas bloed.

Schrijver: Peter J.R. Vermaat, 02-05-2008


Geplaatst in de categorie: tijd

Zoek naar vergelijkbare inzendingen



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 183 keer bekeken

Beoordeling: 8.64	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 14
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

| Delen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)