tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 21643):

Bladspiegel

Leeg zijn mijn ogen, hol mijn hoofd
na weer een dag van grauwe mensen
in dode ogen kijken, stemmen voelen schuren.

Het wit papier wacht af, bereid om nagels
in zich te laten dringen, met verzuurd
speeksel bespuwd te worden; geeft zich over
aan scheuren, kneuzingen met harde hand.

Haast als een streling wordt de lijn van inkt
gevoeld, tekens drukken als kussen vormen
in onbetekendheid. Daar tussendoor
slaken de vezels zuchten van opluchting.

Iedere handbeweging maakt het oppervlak
gladder, meer glimmend in het licht.
De nieuwe bladspiegel toont mijn gezicht.

Schrijver: Peter J.R. Vermaat, 08-05-2008


Geplaatst in de categorie: kunst

Zoek naar vergelijkbare inzendingen



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 191 keer bekeken

Beoordeling: 8.50	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 14
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

| Delen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)