gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (2058)
adel (42)
afscheid (1474)
algemeen (1884)
bedankt (115)
biologie (51)
dieren (568)
discriminatie (92)
drank (199)
economie (66)
eenzaamheid (1329)
emoties (4168)
erotiek (593)
ex-liefde (538)
familie (244)
feest (174)
film (61)
filosofie (1916)
fotografie (104)
geboorte (166)
geld (57)
geweld (193)
haiku (2386)
heelal (221)
hobby (65)
humor (1120)
huwelijk (204)
idool (84)
individu (1011)
internet (75)
jaargetijden (1256)
kerstmis (382)
kinderen (672)
koningshuis (54)
kunst (503)
landschap (370)
lichaam (297)
liefde (7855)
lightverse (870)
limerick (312)
literatuur (721)
maatschappij (689)
mannen (121)
media (16)
milieu (126)
misdaad (116)
moederdag (43)
moraal (389)
muziek (449)
mystiek (468)
natuur (2442)
ollekebolleke (68)
oorlog (545)
ouders (289)
overig (1096)
overlijden (1031)
partner (183)
pesten (56)
planten (85)
politiek (275)
psychologie (2495)
rampen (126)
reizen (454)
religie (1069)
schilderkunst (216)
school (92)
sinterklaas (88)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (51)
spijt (144)
sport (267)
sterkte (77)
taal (699)
tijd (1204)
toneel (67)
vaderdag (19)
vakantie (217)
valentijn (82)
verdriet (988)
verhuizen (44)
verjaardag (161)
verkeer (82)
voedsel (122)
vriendschap (427)
vrijheid (711)
vrouwen (338)
welzijn (347)
wereld (429)
werk (135)
wetenschap (119)
woede (175)
woonoord (266)
ziekte (596)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 66903):

Terugkeer

Over het kerkhof vaalt de sneeuw.
't Oneindig Zijn hangt aan de eeuwigheid verklonken
in nevelende stilte over graf en paden. Geen schreeuw,
geen woord wordt hier nog aangehoord,
waar diep verzonken, de stemming van de ziel
in dit verre landschap van haar kenbaarheid
slechts nog in de voetstap die zij gaat
een vergankelijke indruk van haar wezen achterlaat.

En ergens, in 't warme huis door lamp verlicht,
na lange taak gedaan en taak nog onverricht,
beziet een vrouw, over hem heen gebogen,
met mededogen en verwondering, een vermoeide man.
Hoe, in 't ademend lijf van haar beschermeling,
Nog hier onder haar hand, maar tegelijk in 't verre land,
Het leven ongeweten zo nabij de doodsslaap ligt.

Hij keert zich - naar haar toegenegen -
De kwelling, in de lange duur verzwegen,
niet meer aan 't bestaan gehecht
en Iemand Anders in de hand gelegd,
weet niet langer wat die gisteren was.
In 't opgeslagen oog waarin het teruggekeerde leven blinkt,
weerklinkt een willen weer. En glimlacht stil.

Op 't verre kerkhof zwenkt een raaf, wanneer
een plotselinge windvlaag die zich nooit vergist,
het voetspoor van de heenweg wist.

17 november 2001
Uit: Lichtbundel/Amor Fati

Schrijver: Lilian Muileman, 11-02-2018


Geplaatst in de categorie: ziekte

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 177 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.





Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:geeraardt
Datum:12-02-2018
Bericht:Vind het altijd knap
om veel te zeggen in weinig woorden.
Maar je kunt ook veel zeggen met veel woorden.



Naam:Lode Van de Velde
Datum:12-02-2018
Bericht:Heel mooi en gevoelig gedicht!




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring