gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (2049)
adel (42)
afscheid (1460)
algemeen (1866)
bedankt (113)
biologie (51)
dieren (540)
discriminatie (92)
drank (198)
economie (65)
eenzaamheid (1317)
emoties (4148)
erotiek (589)
ex-liefde (534)
familie (242)
feest (170)
film (60)
filosofie (1903)
fotografie (101)
geboorte (163)
geld (56)
geweld (191)
haiku (2373)
heelal (220)
hobby (65)
humor (1110)
huwelijk (201)
idool (82)
individu (996)
internet (74)
jaargetijden (1248)
kerstmis (377)
kinderen (661)
koningshuis (54)
kunst (498)
landschap (367)
lichaam (295)
liefde (7818)
lightverse (867)
limerick (312)
literatuur (713)
maatschappij (679)
mannen (121)
media (16)
milieu (126)
misdaad (114)
moederdag (43)
moraal (385)
muziek (440)
mystiek (458)
natuur (2424)
ollekebolleke (67)
oorlog (537)
ouders (287)
overig (1035)
overlijden (1019)
partner (183)
pesten (55)
planten (83)
politiek (269)
psychologie (2484)
rampen (125)
reizen (447)
religie (1063)
schilderkunst (215)
school (92)
sinterklaas (86)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (51)
spijt (141)
sport (267)
sterkte (77)
taal (693)
tijd (1189)
toneel (66)
vaderdag (19)
vakantie (216)
valentijn (79)
verdriet (981)
verhuizen (44)
verjaardag (157)
verkeer (82)
voedsel (121)
vriendschap (426)
vrijheid (707)
vrouwen (334)
welzijn (343)
wereld (425)
werk (133)
wetenschap (119)
woede (174)
woonoord (263)
ziekte (591)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 321):

Modderregen

Een oude vrouw zat voor een berg
Zij weende om het verlies
Een reus samengeperst tot dwerg
Het schoonste laken leek nog vies

Tranen van as vermengd met bloed
In banen van was gedrenkt in een grijze vloed
Langs haar papieren gezicht
In trage stromen een weg zoekend
Gaven blijk van haar leed, het doofde in haar ogen het licht
De dag van vaarwel herdenkend, maar vooral vervloekend

De berg weerspiegelt de omvang van haar zorgen
Het gevoel verlaten te zijn, niets meer voor morgen
Ze staat langzaam op, “laat het dan zijn”
Na een paar kreupele passen voegt zij zich bij haar zoon
In het ravijn
Van het eeuwig on-bewustzijn.

Schrijver: Henk-Jan, 24-07-2002

daskar_1athotmail.com


Geplaatst in de categorie: verdriet

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 1830 keer bekeken

4/5 sterren met 47 stemmen.





Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring