gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (2053)
adel (42)
afscheid (1463)
algemeen (1874)
bedankt (113)
biologie (51)
dieren (544)
discriminatie (92)
drank (198)
economie (65)
eenzaamheid (1321)
emoties (4156)
erotiek (590)
ex-liefde (535)
familie (243)
feest (171)
film (60)
filosofie (1910)
fotografie (101)
geboorte (163)
geld (57)
geweld (192)
haiku (2379)
heelal (220)
hobby (65)
humor (1114)
huwelijk (201)
idool (82)
individu (1000)
internet (75)
jaargetijden (1250)
kerstmis (377)
kinderen (665)
koningshuis (54)
kunst (499)
landschap (368)
lichaam (296)
liefde (7834)
lightverse (867)
limerick (312)
literatuur (716)
maatschappij (684)
mannen (121)
media (16)
milieu (126)
misdaad (114)
moederdag (43)
moraal (385)
muziek (443)
mystiek (461)
natuur (2432)
ollekebolleke (67)
oorlog (540)
ouders (288)
overig (1063)
overlijden (1021)
partner (183)
pesten (56)
planten (84)
politiek (269)
psychologie (2489)
rampen (125)
reizen (449)
religie (1067)
schilderkunst (215)
school (92)
sinterklaas (87)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (51)
spijt (141)
sport (267)
sterkte (77)
taal (695)
tijd (1193)
toneel (66)
vaderdag (19)
vakantie (217)
valentijn (79)
verdriet (986)
verhuizen (44)
verjaardag (158)
verkeer (82)
voedsel (121)
vriendschap (426)
vrijheid (708)
vrouwen (335)
welzijn (343)
wereld (425)
werk (134)
wetenschap (119)
woede (174)
woonoord (266)
ziekte (591)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 2656):

Oblivion

Op een verlaten station
waar geen trein meer stopt
denk ik je telkens te zien dolen.
'Wanneer komt de laatste trein?'
vraag jij
bedeesd maar met overtuiging
dat hij komen zal; desnoods
om slechts je vale karkas op te laden.

's Avonds in een najaarsstorm
hoor je het fluiten in aantocht
en, terwijl je naar de rand loopt,
het dampende stampen der wielen.
Ooit dacht ik dat je was ingestapt,
meegevoerd in die verlossende mist.
Je zwaaide nog even, maar niet naar mij,
toen je voor eeuwig mijn herinnering betrad.

Schrijver: Christian van Zitteren, 11-07-2003

c.van.zitterenatwanadoo.nl


Geplaatst in de categorie: afscheid

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 953 keer bekeken

1/5 sterren met 1 stemmen.





Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring