gedichten.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud











bal bal bal
rssRSS




Categorieën:

actualiteit (2053)
adel (42)
afscheid (1463)
algemeen (1874)
bedankt (113)
biologie (51)
dieren (543)
discriminatie (92)
drank (198)
economie (65)
eenzaamheid (1321)
emoties (4156)
erotiek (590)
ex-liefde (535)
familie (243)
feest (171)
film (60)
filosofie (1909)
fotografie (101)
geboorte (163)
geld (57)
geweld (191)
haiku (2379)
heelal (220)
hobby (65)
humor (1113)
huwelijk (201)
idool (82)
individu (1000)
internet (75)
jaargetijden (1250)
kerstmis (377)
kinderen (665)
koningshuis (54)
kunst (499)
landschap (368)
lichaam (296)
liefde (7831)
lightverse (867)
limerick (312)
literatuur (716)
maatschappij (684)
mannen (121)
media (16)
milieu (126)
misdaad (114)
moederdag (43)
moraal (385)
muziek (443)
mystiek (461)
natuur (2432)
ollekebolleke (67)
oorlog (540)
ouders (288)
overig (1062)
overlijden (1021)
partner (183)
pesten (56)
planten (84)
politiek (269)
psychologie (2489)
rampen (125)
reizen (449)
religie (1067)
schilderkunst (215)
school (92)
sinterklaas (87)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (51)
spijt (141)
sport (267)
sterkte (77)
taal (695)
tijd (1193)
toneel (66)
vaderdag (19)
vakantie (217)
valentijn (79)
verdriet (986)
verhuizen (44)
verjaardag (158)
verkeer (82)
voedsel (121)
vriendschap (426)
vrijheid (708)
vrouwen (335)
welzijn (343)
wereld (425)
werk (134)
wetenschap (119)
woede (174)
woonoord (266)
ziekte (591)


Kaart van je gedicht





Garnier Projects


depressie test
burn out test
Angst


tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 3122):

requiem

terwijl de woeste zee
mijn voeten willen grijpen
tel ik steeds mijn stappen
met mijn ogen dicht
voel ik hoe jouw vingers
in mijn handen knijpen
draag ik op mijn schouders
jouw vederlicht gewicht

terwijl de harde wind
mijn lichaam doet verlangen
naar de luwte van een duin
en de kalmte van jouw stem
verdrink ik in mijn tranen
die glimmen op mijn wangen
voel ik mij langzaam zakken
nu ik niet langer zwem

terwijl de koude zee
mijn woorden doet vergeten
die ik je ooit eens zei
of minstens één maal dacht
laat jij mij zachtjes los
omdat je hebt geweten
dat ik het wel zal redden
geheel op eigen kracht

terwijl de lage zon
mijn ogen doet verblinden
tel ik nu mijn stappen
op het pad dat ik beloop
vandaag raak ik je kwijt
maar zal je ooit weer vinden
dat maakt mijn leven zinvol
verdrietig, maar vol hoop

Schrijver: Jeroen Swaan, 07-10-2003

hyronimusbirdathotmail.com



balBiografie van deze schrijver





Geplaatst in de categorie: overlijden

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 1636 keer bekeken

4/5 sterren met 19 stemmen.





Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









start  |   rijmen  |   vragen  |   forum  |   links  |   zoek  |   contact  |   gastenboek
inhoud           snelsonnet           gedichten           netgedichten
poëzie       hartenkreten       nederlands.nl
adverteren
vrijwaring