tabblad: poezie

< vorige | alles | volgende >

poezie (nr. 751):

Grafdicht

Op JONKVROUW
ISABELLE LE BLON.


(Overleden de 28 van Zomermaand 1636)

Wie hoor ik op mijn graf?
Gij minnaars, gaat’er af!
Wat koomt gij rouwe dragen,
En mijne dood beklagen?
Ai, staakt uw droef gesteen*!
Schept moedt, en weest tevreên,
En wenst mij niet op aarde
Bij u te zijn in waarde.
De wereld die is doch
Vol valsheid en bedrog.
De mens leeft met bezwaren,
Om schatten te vergaren;
Daar alles, wat men ziet,
Veel minder is dan niet,
En in ’t rechtvaardig oordeel
Heeft niemand enig voordeel.
Zelfs d’allergrootste vreugd,
De schoonheid en de jeugd
En kan niet lange duren;
’t Moet al de dood bezuren,
Hoe machtig en hoe rijk,
’t Vergaat tot stof en slijk.
Al wat er is geboren
Wordt as, als ’t was te voren.
Ik rust hier wel te vreên,
En ben u voorgetreên*,
En zal uw komst verbeiden*,
Om zonder meer te scheiden,
t’Ontvangen zelf van God
Het onverganklijk lot,
En, na een zalig sterven,
De zaligheid* te erven.


------------------------------------------------------------
*gesteen - gekreun
*voorgetreên - voorgegaan
*verbeiden - afwachten
*zaligheid - eeuwig geluk

Schrijver: Joost van den Vondel
Inzender: E.W., 27-01-2004

Biografie van deze schrijver

Geplaatst in de categorie: overlijden

Zoek naar vergelijkbare inzendingen



Terug naar zoekresultaten

Deze inzending is 4701 keer bekeken

Beoordeling: 7.79	4 5 6 7 8 9 10	Aantal stemmen: 28
(Klik op een cijfer om je stem uit te brengen)

Print   |   E-kaart   |  

| Delen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)