biografie: Akbar Ilbegi

Een stem klinkt door de straat, de echo van vertrouwde voetstappen. En ik, in de nacht van stilte, verdwaal in jouw stem, in jouw verbeelding. Want mijn droom reist met je mee, en jij met mijn dromen. Nu sta ik op, doe het licht aan om te schrijven: oh, een stem klinkt door de str...

Wij spelen schaak. De koning staat sterk, deinst niet terug voor een enkel veld. De pionnen zetten één stap vooruit om te vallen. Wij spelen en herinneren ons hoe dictators vanuit stenen torens bevelen gaven, in paleizen waarvan de muren niet geloofden in instorting. En dan: pio...

Om te dichten schrijf ik: er is geen huis. De rest volgt. Ik sluit mijn ogen. Ik zie: waar de weg eindigt, brandt een licht. En ik denk: ik ben mens, iemand die van het licht hield. De wind fluistert mijn naam in het oor van de weg. En ik schrijf: er is geen huis.

Deze dagen dwaal ik vaker door woorden, door nauwe stegen van letters, op zoek naar een woord dat ooit door mijn aderen stroomde, een boek dat de slaap terugbrengt in mijn ogen. Ik loop door de verzen van Ferdowsi, en rust daarna in de schaduw van de poëzie van Forough Farrokhzad. ...

Met dromerige gedachten ga ik naar het strand, waar de sterren nog schijnen en het café open is. Binnen drink ik bier. Ik voel dat ik wacht. Alles keert terug van verre wegen naar hier, waar haar lange haren een bergketen waren, een toevlucht voor eenzame sterren. Ik kijk om m...

Zij zit naast me en houdt met één hand de andere vast. Dan wil zij zeggen hoe het hier voelt, in een ander land, in een ander huis. En wanneer de doden in haar dromen tot leven komen, hoe voelt het om aan je droom te denken? Zij wil het zeggen — zonder woorden. **

Ik lig alleen, mijn gedachten zwaar van herinnering. In een miniatuurkamer is de nacht doelloos dolen. Elke gedachte vaart haar eigen koers. Ze bedoelen het goed maar vinden geen gehoor. Sneeuw valt alleen voor mij uit een wolk aan het plafond. Met oogleden, zwaarder dan gedachten...

In de stad gaan de lichten één voor één aan. Gelukkig achter het koude decemberraam staat mijn cipres er nog. Ik kan kijken, wegzinken, en blijven in mijn dromen. **

Nog ben ik hier, hoor ik het schateren van kinderen, zie ik jouw natte jurk aan de waslijn, zacht zwaaiend als een gelukkige bruid. Nog ruiken jouw handen naar tarwe, en jouw kus heeft de smaak van brood. Nog steeds kan ik jou mijn tarwe, mijn brood noemen. ***

Ik moet opnieuw bedenken wat het betekent lief te hebben, wanneer zelfs de dictator zegt: “Ik hou van mijn volk.” Achter mijn oogleden ligt een berg van afstand. Toch adem ik nog steeds met de woorden, en ik dicht. Het leven is mooi omdat ik het woord heb. Maar als ik terugkij...

In de echo van oude woorden leeft nog altijd het beeld dat vlinders verbranden in de vlam van liefde, dat meisjes van veertien de volle maan zijn in de hemel van mannen. Ik was een vlinder. En toen ik vloog, wierp ik mij tussen nieuwe woorden, in het diepe, om te ontsnappen aan he...

In deze middernacht glijdt mijn hand van borst naar borst, terwijl jij, half dromend, nu en dan fluistert: O, mijn konijntje, je speelt als de nacht valt, omdat de slaap je niet vinden kan. En ik laat het toe, omdat ik geloof dat liefde lijden is. Buiten tikt de regen, een zacht w...

In Groningen, dan weer in Utrecht of Amsterdam, zoek ik jou op. In elke stad denk ik je te zien. Maar als ik nader, ben jij het niet. De kille wereld vraagt om perfectie, zoals ik verlang naar straten en pleinen gevuld met jou. En ja, ik werd bang toen je eens zei: wie vandaag...

Zoals altijd dwaal ik af tussen de woorden, alsof ze het laatste zijn dat me nog vasthoudt. Een stil stel uit Suriname zit tegenover mij. Hun zoontje doet me denken aan de jonge koning van Nederland, maar dan met een donkere huid. Hij weet niets, denk ik, van het verleden dat hem ...

In de zomer wandelen we bij zonsondergang, langs koeien en paarden, stil grazend wolken uit de blauwe hemel. Elke dag lopen we samen rond het Roege Bos. Soms fluisteren we over onze herfst en vragen ons af: op welk land zullen wij vallen? Gisteren, onderweg naar huis, struikelde ...

Wind. Tarwearen richten zich op. Ik zie mijn schaduw een sikkel. *

Een gevluchte dictator schrijft poëzie over zijn eigen lijden. Hij wil zich dichter bij het volk voelen. Ik draag mijn kroon, schrijft hij, op mijn schouders, als een huis waarin ik woon. Ik heb mijn eigen God. Voor de spiegel spreekt een stem in zijn hoofd: Elk huis dat gebouwd...

Twee oude mannen op een bank in het park. De een legt zijn hand zacht op de schouder van de ander, met een glimlach. Misschien is het slechts een teder gebaar, of liefde die nooit mocht bestaan, of misschien een metafoor voor eenzaamheid. De zon van de middag strooit haar laatste li...

Ik zet mijn computer aan. Ik wil schrijven in de taal van mensen met een koning, met dichters als Rutger Kopland. De zon, het zand, de zee. Mijn vrouw smeert mijn huid in. Op nu.nl staat geen goed nieuws. Misschien ben ik de gelukkigste vluchteling. Ik ben dankbaar dat ik oud mocht wo...

Het is oorlog. Zelfs de vogels lijden. Van honger vallen hun vleugels zwaar naar beneden. Ze kunnen nauwelijks nog vliegen. Je tast in het duister over wat er is gebeurd. En je kunt niets doen. Op tv maakt iemand zich zorgen: ‘Ik ben bang dat ze straks uit de lucht vallen. ...

Er hangt een spiegel in de hal van mijn hart. Daar zie ik mezelf, te jong, met ogen vol golven. Hij fluistert, als een vreemde: laat mij zingen, geef mij mijn droom terug. Hij kust mij, zoals ik ooit mijn vader kuste. **

Ik zie mijn moeder in de tuin. Ze staat daar, kijkt me aan alsof ze niet beseft dat ze gestorven is. Haar stem weergalmt tussen de bloemen: ‘Waar ben je, lief kind, waar ben je?’ En ik, in stilte, pak mijn koffer voor de terugreis, al weet ik niet meer waar haar huis is.

Ik greep jouw hand, vast in de mist vol verborgen wolventanden. Onze ogen kenden de nacht, maar niet de weg naar vrijheid. Noch gebed, noch poëzie kon de angst tot zwijgen brengen. In de duisternis fluisterden we elkaars naam, een klein verzet tegen het moment waarop de wolven ...

Daar, rennen engelen, door de mist. Ik zie wat niet echt is. Terwijl ik galoppeert op de groene vlakte alsof ik een paard ben: vrij, ongetemd.

Elk woord is zwanger van een nieuw gedicht. Wanneer je in de verte kijkt druppelen woorden uit jouw ogen. Als je verliefde gedichten wilt nodig mij dan uit in je bronnen. ----------------------- Noachs Kat, 2000.

Zij is het leven vrij van vrijheid de tijd vrij van dwang. Zij is het begin het symbool van onuitputtelijke versheid zoals water en het water de moeder van God. Hier drijft de geest van Mahsa op het water. hoewel het water een woord is, zoals de hand bij de hand huid op huid door l...

Ik ben hem verloren in mijn land plotseling heeft een hand hem opgetrokken, ik heb hem boven even gezien als een licht. Toen hij weer van boven naar beneden viel, hij was hem niet hij was nog steeds kwijt. Hier in Amsterdam ineens zie ik hem weer. We lopen naar huis hand...

Soms zoek ik in mijn droom naar een woord en ik weet dat het niet bestaat ik kan het niet toveren Soms zie ik iets dat ik zoek ik leg mijn hand erop ik voel het zacht, zacht als licht als liefde meer als licht Ik word wakker en ik zie het licht, liefde, ben ik wakker? ik twi...

Als wij samen oud worden, zeg ik, worden wij gelukkig, als twee kinderen, verliefd op elkaar, op het etmaal, op de herinneringen op de eerste slaap, weet je nog, op het allerlaatst, op onze dood. Gisteren droomde ik, zegt zij, dat mijn lichaam dood was, zwaar als een steen, mijn handen als wo...

Ik schrijf een stoel onder je naam zodat elke mens die komt erop zal zitten zitten om te leren opstaan.