biografie: Cyra

Gevoelens Alles doet pijn, mn hoofd, mn mn oren, mn ogen, mn armen, mn handen, mn buik, mn heupen, mn knieën, mn voeten, mn benen, zelfs mn gevoelens. Maar toch ook weer niet. Het is niet echt pijn. Het is ongemakkelijk. Ik hoef er niet voor naar de dokter, want zo erg is het nou ook weer niet. Toch? Andere mensen hebben het veel erger, dié moeten naar de dokter. En iedereen heeft wel eens pijntjes. Maar het blijft? Het gaat mm lichaam niet uit. Maakt niet uit wat ik doe. Ik krijg de rillingen bij elk naar geluidje, ik duik in elkaar. Ik weet niet hoe ik het moet beschrijven. Het voelt alsof er iets in mij zit, gevoelens, maar ze gaan er niet uit. En als ik ze aan iemand vertel worden ze of boos, of verdrietig, of ze zeggen “ja, dat is inderdaad vervelend”. Gevoelens die weg gaan worden gelijk weer ingenomen door andere gevoelens. Ik wil het niet meer Het gevoel van die ene piepende schoen, Het gevoel van iets niet weten, Het gevoel van iets moeten doen, maar het niet kunnen, Het gevoel van mensen die boos worden, terwijl je zo je best doet, toch? Alles zit vast, het wil er niet uit. Ik wil er uit. Dingen doen met vrienden, mijzelf zijn, dansen, knuffelen, whatever. Maar iedereen heeft al wat te doen. En net als zei vrij zijn, heb ik weer net een wedstrijd, een training, een verjaardag. Het is alsof het universum mij is vergeten. Niet zozeer dat de mensen erin mij zijn vergeten, want ze weten dat ik versta. Eerder dat het persoontje die alles en iedereen controleert mij is vergeten. Die belt met die, die spreekt af met die, Zei? Ohja, vergeten. Ach joh, die komt de volgende keer wel aan de beurt. Niet dus. En ja ik weet dat ik zelf het initiatief moet tonen om iets met andere te gaan doen, en dat probeer ik ook. Maar ik ben het altijd. Niemand vraagt het ooit eens aan mij. Want ik ben het maar.