Alle inzendingen over begrensd

Alleen de grond waarop ik sta is begrensd en biedt houvast, terwijl ik verder in duister tast. Verheugd bedenk ik dan dat mijn leefwereld grenzeloos is, pas in de dood zal ik zijn begrensd, zes besloten kanten in alle richtingen zijn dan mijn nieuwe wereld.…

Alleen de grond waarop ik sta is begrensd en biedt houvast, terwijl ik verder in duister tast. Verheugd bedenk ik dan dat mijn leefwereld grenzeloos is, pas in de dood zal ik zijn begrensd, zes besloten kanten in alle richtingen zijn dan mijn nieuwe wereldruim…

Vrij zijn de vogels zo begrensd is de mens, maar niet in fantasie…

Onafhankelijkheid ingebed en gewend aan ruimtelijke vrede, verlaat me op de dictie van de rede,wordt een beoogde zekerheid een louter relatief begrip, één door angst gevangen fictie,ver van het beoogde doel van zelfvertrouwen,geeft een misplaatst gevoel van verworvenheid in een begrensde duurzaamheid.…

Kennis wordt begrensd door een afgrond, pas dus op – of je valt erin.…

De tijd die kinderen aan media besteden moet strikt begrensd worden; entertainment moet een gezinsaangelegenheid zijn.…

in mijn tuin staat een kleine amandelboom een begrensde wereld met kalme regels verre van eindeloos ik neem alles voor lief…

let op Silverbeck de pronte uit Kluisbeke die wars van lust en gebrek de aarde proeft en nietsontziend opbouw,koppeling en onderdanigheid verwoest Kende je Silverbeck die eens het boek las over dingen die voor de dood uit maar blijven groeien en zij daar een van was de woekering, het ongeremde dat plots verstomde En nu, voorbij geen…

als strak gespannen snaren reiken reuzen hemelwaarts begrensd slijten schimmen - in de massa grijze - geroutineerd hun dagen regen spiegelt strepen vage vegen tegen glas…

begrensd verlangen vertraging in de vriendschap de deur staat open liefdevolle grens aan de randen van vriendschap knuffel uit balans ongewenst gedrag sluit liefdevol de poorten op afstand nabij…

spreken stilzwijgend is het de traditie die haar steels volwassen heeft geschopt blonde lokken verhullen haar contouren, zo blijft de kans op thuisbrengen miniem welke inherent is aan de onschuld vermoorden zodat het stamhuis in achting zal stijgen spreekt zij met verdraaide stem al die vrouwen toe, die monddood lijken, in begrensde…

Weer schrik ik wakker uit mijn droom Weer word ik hard geconfronteerd met uw bestendige afwezigheid de ijzig koude werkelijkheid De grijze, grauwe realiteit die mij doet huiveren en leert dat liefde louter, zuiver existeert in deze ravissante, troostrijke droom Laat mij verdrinken in uw vrouwelijkheid…

Haar naaktheid is bedekt met zonlicht neem ik aan de huid is licht getint Een volmaakt gaaf exemplaar voor een beeld, een schilderij begrensd met de juiste maten Het kader voegt zich naar haar een passend kleed, geplooid om al haar vormen heen…

op deze ochtend van pas ingedaalde sterren met ruis van de dag die altijd klinkt als klanken onder een boog in de rots, of als runderen in de wei begrensd door een wereldbeeld waaruit geen licht ontsnapt blijkt het aangevoerde woord als luister bijgezet…

In mijn schulp daar zit ik veilig en begrensd In mijn schulp volledig op mezelf aangewezen In mijn schulp kan niemand mij pijn doen In mijn schulp word ik niet buitenspel gezet In mijn schulp veilig en alleen niet te bereiken In mijn schulp doet alles mij minder pijn…

gevangen in mijn gedachten zweef jij vrij rond begrensd door de liefdeskrachten gevoelens omgezet in woorden stuur ik veilig door bedoeld voor jouw levensoorden gevonden door jouw vragen stel jij ze oprecht bevrijd van alle lichaamslagen…

Tandenknarsend in het heelal staalvretende monsterproleet suisend in de ruimte ontstuitbaar geluidloos brok geladen angstaanjagend radioactief verpletterend verterend element gespleten kracht begrensde macht opbiedend "ëïgen ik" besef genadeloos afslachtend krachtsbejag…

Immers, alles wat een mens gegeven is te kunnen, is begrensd en onvolmaakt als de mens zelf.…

mijn toekomst wordt begrensd door mijn sterven. ik zit opgesloten tussen dood en verleden. mijn verantwoordelijkheid is afgenomen. ik wacht op een teken dat ik voorbij ben, de sleutel die mijn gezichtsveld ontsluit. uit:symp.stervensbegeleiding Nijmegen 1973.…

Er is geen begrensde ruimte meer alleen licht dat graag door vensters gluurt.…

verre geluiden verhalen van stilte bemuren de leegte houvast door begrensd stilte hangt mazen in het net van de tijd weeft draden van rust in het patroon van bestaan breng me jouw stilte ik geef je rust kom we gaan leven als de haast is gevlucht…

Al wat niet helder is, eenduidig, al te zeer begrensd, laat ruimte aan wat zou kunnen zijn.…

zelden breekt sereniteit pas als eeuwigheid weer lange vingers krijgt wordt onrust geboren geen inbreuk op de tijd het aardse is begrensd door haar vergankelijkheid pijlsnel kiest een ziel zijn mogelijkheid om in aards stof vorm te nemen een nieuwe mens betreedt het heden net nog zonder verleden nu al potentiële werkelijkheid…

in de bloeiende binnenplaats groeit de liefde voor het leven: pepers en tomaten wonen gebroederlijk naast elkaar in het huis van glas de levenslang gestrafte buigt het hoofd aandachtige handen koesteren het kwetsbare in een begrensde wereld: buiten in de binnenplaats het patina van de tijd legt een zachte sluier…

we voeren van het grote eiland naar het kleine in het begrensde landschap van de boot toe, lach nou, zei ze vanachter de camera sieraden bungelden onstuitbaar mee zijn verre glimlach wrong zich stroperig naar buiten hij keek door het raam opdoemende rotsen weerkaatsten zijn blik hij deed de ogen dicht…

mag ik binnenkomen in jouw begrensde wereld het eiland waar jij niet af kan maar waar ik naar toe kan zwemmen zelfs in het meest eenzame gedeelte van je bestaan ben jij iemand je bestaat zelfs uit velen dat geeft ruimte je kunt je niet onttrekken aan het leven je doet er altijd toe nooit ben je niemand mag ik naar…

scheiding tussen links en rechts goed en kwaad ik verketter elk geloof ik doe morgen de deur niet open als u daar staat met uw gelijk ik doorzie uw opgeheven vinger, uw bomriem, voor mij geen baard van de profeet, ik draag geen enkel kruis ik werp alles verre van mij maar u staat mij wel dichtbij ik haat u ik heb u lief begrensd…

ik bewoog nog eenmaal mijn handwarme glas keek met weemoed door het gebladderd venster het raamwerk begrensde mij met dat wat was achter in mijn diepe tuin bij het bouwvallig priëel zag ik nog haar schim langzaam verscheidend in een duistere kim ik draaide me om, nam een laatste slok onder de dode schemerlamp, begroef daar mijn…

waar lans en speer zich kruisten in religieuze sfeer het wit en rood de ongelovigen bevochten op hun tochten staan nu de heiligen in kerken naast moskee torens in de minarettenzee enclaves uit de oude tijd begrensd door ongebreideldheid van actief overheersen oude wortels komen bloot in pijn van lang geleden sterven wij de tolerantiedood…

Wanhopig stilstaan in onmeetbare ruimte en begrensde tijd. De aanloop van een nieuw begin, in een lichaam dat lijdt. Denken aan wat kon. Maar er is niets, niets begon. Dan ook geen gemis. Zon, zee, wind, voor niks niet bang. Denken en spelen als kind, bloedend, kermend met slepende gang. De toeschouwers houden zich in.…