Alle inzendingen over orgel,lied,

't Orgelend lied der vooglen-kelen Zwijgt in 't lover der abelen, 't Sjirpend krekeltje in de struwelen. 't Avondt. Aan de zoom van 't meer Zit een bleke jongeling neer. 't Donker oog, naar 't west gericht, Volgt het scheidend zonnelicht.…

Als ik in de kerk zit en het orgel spelen gaat dan voel ik diep van binnen dat mijn hart dan sneller slaat. En als ze dan gaan zingen een lied of soms een psalm dan geniet ik van het orgel en zijn mooie galm. Dan vraag ik bij mijzelf of de Heer dat hoort of vindt hij het slechts herrie waaraan hij zich dan stoort?…

Als ik toch ooit … Ik durf niet te hopen. Ik zal wel nooit innig naast je lopen, hand in hand, arm in arm … Wanneer ik met je praat op de hoek van de straat, hoop ik stiekem dat vóór ons ‘doei’, zonder protest of geloei, onze ‘koetjes en kalfjes’ stilaan zoetjes overgaan in een lange, oneindige zoen. Ik zou er een ‘moord’…

Ik draag langs ’s Heren straten mijn klagend orgel om, en zing, op droeve maten, mijn eigen ’t wellekom. ‘k Zing afgezaagde zangen van ‘een gebroken hart‘ van ‘onvoldaan verlangen’ en ‘onbegrepen smart’ ’t Volk luistert, onverschillig, naar ’t lied, van ouds bekend; soms reikt me een vrouw, goedwillig, een kruimel of een cent.…

het kloppend hart drijft lucht door buizen die wind omzetten in klinkende lagen opdat in gewelven het met wierook opgestegen lief en leed aan het hemelse wordt opgedragen eikenhouten pilaren dragen het bejaarde lijf door eeuwen heen waar de mens zelve zomaar even in de tijd met handen en voeten zijn toetsen mag raken en…

Ze waren aan het proberen, Het orgel te intoneren. Als alle pijpen hun eigen toon laten horen, Klinkt het orgel als herboren, En komt de eenheid naar voren. Als we ook eens onszelf intoneren, Om als één klank functioneren.…

ik was er weer even, · daar, bij mijn grote liefde, het orgel à la campagne in het kerkje van Pleaux, Romaans en zonder franje daar huist een geschenk hemels groots, te groot voor mij in het schaduw-rijke bedehuis, oprijzend aan de linker zij de toetsen weten dat ik geen gedachten meer denk als ik mijn gevoelens door de loodrechte…

Ze waren aan het proberen Het orgel te intoneren. Als alle pijpen hun eigen toon laten horen Klinkt het orgel als herboren, En komt de eenheid naar voren. Als we ook eens onszelf intoneren, En samen als één klank functioneren.…

En samen gorgelen z'een lied, een lied van kalme, stille levenszonne....…

speelt een lied van ongeschreven regels die partituur vergeet ik niet…

Het orgel dat orkest wat hangt aan ´n kerkmuur met ornamenten veel beelden zelfs engelenlijfjes maar vooral veel pijpen van supergroot tot piepklein voor orgelklanken zo improviserend zeer muzikaal diep emotioneel mijn levensziel intens raken en doen bekennen 'k heb vriend: het orgel!…

Als een lege kerk, voordat het orgel gloriet -- zo stil streel je mij.…

Engelen vliegen toe, hier moet de hemel zijn -- waar het orgel klinkt.…

Overgang naar strand: plaats waar hoop en verwachting dwingen het fiere duin te trotseren. Duin: verzekering der duurzaamheid van 't achtergelaten land. De top is ver, het zand is los, slechts voetstappen zijn lokkende sporen, die de weg wijzen naar opwindend lawaai: spelende kind'ren die vrijheid doen horen. Achter het…

Zo graag... jouw hand in die van mij. Zo graag... je armen om me heen. Zo graag... zou ik je willen zeggen... .......................... Maar... ik, ik durf niet, ik val stil. Zo ben ik niet. Ik wil.. zo graag tegen je zeggen... ......................... Ik hunker, ik verlang, maar ik ben zo ontzettend bang...: jouw koele blik…

vaag een lied die melodie zal zinnen zeilen naar een onbekend gebied…

Drinkende orgels Voorzien van valse tonen Weigeren soms dienst…

Gezang en orgel zwijgen, De laatste stap galmt heen… Zij zit nog stil te dromen, In ’t schemeruur alleen.…

hij zit aan het orgel stil en recht geen schrift, geen noot die hem iets zegt hij draagt de toon hij jaagt hem niet gelijk men adem draagt in een lied zijn handen gaan waar het hart zijn wil zij maken luide dingen stil de tijd vertraagt de ruimte wijkt en wat verdween wordt weer bereikt Reinaert ging door bos en hof met list, met schijn…

- wie niet elk akkoord van 't orgel in de gorgel springt, die niet tot ieder menslijk woord de brede stem van 't orgel dwingt! Hij zingen! - wie de stem beeft en die, zwak of stram of moegestreefd, geen orgel in de keel heeft en geen ziel, die in dat orgel leeft!…

Hij zwalkte van de ene naar de andere kant, brallend van dronkenschap, het orgel was in slechte staat, niet gestemd en niet om aan te horen! Langzaam stierf zijn geluid weg maar toch denk ik wel, een drankorgel, zou muziek moeten geven, en geen gebral, want alcoholisch gelal, nee dat past niet bij een orgel!…

Het orgel speelt, hoor, een psalm van Pieter Sweelink. Een stoet van zwarte pakken schrijdt daar plechtig in gouden ochtendlicht en deftig begroet de kleine hond. Waarom doet een wolk het gouden licht verzwakken? Er klinkt een lied, het knapenkoor verdeelt het doek in zeven vlakken.…

Hengelde David uit zijn harp een lied Maar hoe dan ook, God bleef kortaangebonden Ook dichters stoten tegen haverkisten De een is voor de vorm, de ander niet In Klinkdichten heb ik mijn heil gevonden Hoewel het vrije vers ook uitkomst biedt Kan ik niet tippen aan de humoristen…

Een orgel- en stuurman uit Laren, die hielden van spelen en varen, betreurden het zeer, dat een stoker steeds weer van hen zei, dat ze raddraaiers waren.…

Mij lijkt het toppunt van Ingelukzaligheid Als je die middag het orgel bemant.…

Van d'arbeid wars, trekt gij door dorp en steê en speelt uw lied en voert uw have mee, uw dempig peerd en uw gehuifde wagen; En vraagt der wereld niets dan 't bedelbrood en 't plekje gronds waar, bij elk avondrood, voor éne nacht uw tent wordt opgeslagen.…

tussen de banken en rondom het altaar, de lucht leeft in het heilige halfduister Mijn bewustzijn zet uit laat op oefeningen en improvisaties gedachten zweven om ze te schikken en op hun plaats te laten landen tijdens de middagpauze in de kapel Mijn jaren tien, de jaren zestig van de eeuw, mediteren in het heilige halfduister van het orgel…

Zijn hoofd aandachtig naar 't klavier gebogen deint zachtjes mee in wiegende cadans. Zijn mond vertrekt en in zijn donk're ogen komt langzaam aan een diepe, blijde glans. Hij domineert niet bij het begeleiden, maar dienstbaar steunt hij de gemeentezang. Zijn voorspel is maar kort en heel bescheiden; de preek duurt immers ook niet meer zo lang…

aarzelend blijft hij bij het orgel staan zijn handen betasten de toetsen, sprokkelen nog vloeiende klanken bij elkaar op zijn gelaat glijdt een glimlach verzacht en verstilt de laatste melodie…

Het orgel speelt een heel oud liedje beneden in de stille straat… Ik luister, leg de penne neder, berg in mijn handen mijn gelaat. Een heel onnozel volkskoepletje, slecht drie, vier noten traag en teer; maar elke klank, die in mijn oor dringt, wekt echo’s in mijn binnenste weer.…