Alle inzendingen

Monte Oliveto Maggiore: een benedictijnenklooster kluizenarend op Gods voorhoofd bij Buonconvento. De abdij draagt een dichtgeweven zachtgroene pij van engelachtige cipressen en olijven. In heiligenschijn loop ik in een trance van gewijde krekelkoren de dreef af die leidt naar de abdij: zoetgevooisde bomen onderhouden de lommer kostbaar…

Paus Leo wou eens goddelijk gaan rijden Want zíjn mobiel heeft maar bar weinig pit Dat hij de mammon tijdelijk aanbidt Daartoe liet deze kerkvorst zich verleiden Dus straks devoot maar even op de knieën Tien weesgegroetjes en wat litanieën…

Al die stoffelijke geluidsdragers, ze drukken zo op mijn gestel, gemoed het gemoed van ze te willen, moeten bewaren, houden, behouden, nog eens te moeten beluisteren nou mogen dan, maar dat kost een vermogen aan tijd: de EP's, LP's, bandrecorderbanden, cassettebandjes dan ook nog de beelddragers, super 8 films, videobanden, foto's, dia's,…

Voor elkaar sonnet Zij had er, zei ze, vrede mee, Was ermee zeer tevree, Waande zich de koningin te rijk, Zette zich ermee te kijk. Wat anderen ervan vonden, Dát interesseerde haar geen snars, Ze was van dat soort dingen wars, Sprak nooit naar hun monden. De vraag is wat is de moraal, Waar staat zij voor, Daarover een andere maal,…

De tafel was vol schalen die hun geuren deelden glazen waarin het licht bleef hangen vruchten die hun kleuren zonder schroom uitstalden alles was aanwezig, alsof de middag zelf zich had neergelegd op het witte linnen toen kwam de passant zijn schaduw streek over de rand een vluchtige aanraking tussen zien en niet zien hij…

’t Is mei maar in mijn hart nog steeds december De tuinen daar ontberen elke groei Mijn zomertijd die eindigde in november Toen brak de zon: jij kapte alle bloei ’t Is mei maar in mijn hart heerst nog de winter Alleen de ijsbloem komt daar nu nog op De wortelstok bevroor in elke flinter: De rozen komen niet meer in de knop…

Verhalen blijven komen op het bureau van hout dat bezwijkt en zwijgt onder zijn uitgewoonde idealen van a-loket naar b-loket verdwaalt hij in het wangedrag dat ‘verfijnd bescheiden’ heet dit veld van goudgeel rogge slaat genadeloos zijn gezicht hoe pijnlijk dat het kaf al weet dat grote wieken kraken draaien ze onderlangs passaat…

Ik luister naar de wind in het begin van de lente als zij één wordt met de rozen hoor ik de wind van overzee op een maandag gaat zij vliegen dat zei zij mij, maar zij ging niet ze keerde naar de bron terug waar zij verkwijnde en verdween…

Daar staat een huis alleen achtergebleven met herinneringen op een rafelig uitgelopen kleed beelden kunnen waardevol zijn wanneer liefde en passie als metgezel de aard van de dingen trouw bleven het opnieuw beleven, brengt terug een kostbaar aandenken dat wel en geen eindigheid bood gezien de fraaie aangezichten die buitenshuis voorbij…

Verlangen doe ik niet naar de complexiteit van de zinderende natuur die in alle spelonken penetreert als een duivel wellicht een held op sokken ik heb ook geen zinnig antwoord voor mannen die in vrouwen komen ik laat ze lekker verder dromen totdat de stille echo in bodemloze diepte verstomt als het begin van doemloos zwijgen van mij…

Het vlees vertraagt, de uren wegen zwaarder, elke beweging is een moeizame winst. Ik heb de grens van de jaren leren groeten; het lichaam schikt zich in zijn eigen herfst. Maar de ochtend duldt geen lijdzaam wachten. Met stramme vingers breek ik de stilte open: ik roep een denker aan, schrijf een transcriptie, en dwing het wit van de pagina…

Mijn gedachten komen van buiten, niet van binnen Ze vinden hun weg van mijn ogen, oren, neus, tong en handen, en zoeken in mijn brein een plaats tussen de waarnemingen die eerder binnenkwamen Samen vormen ze een idee van wie ik ben, een ervaringsapparaat dat onthoudt wat het beleeft en daar gevoelens bij heeft tevredenheid, geluk,…

Ooit danste ik op muziek die ik hoorde Alleen ik, niemand anders, geen vriendje, geen ouder of kind hoorde het. Ik danste uitbundig op straat als een gek of hield me in terwijl ik de klanken hoorde Thuis ontlaadde ik mijn energie voluit, alsof bliksemschichten in mij eruit schoten Ik regende binnen. Tot dokters en farmaceuten…

Zij was aan ’t eind van d’r Latijn, Had 't Griekse al eerder laten vallen, Toerde nu door de Apennijnen, Op weg naar waar ze ooit begon. Erg opschieten deed ze niet, De schoten hoorde je al van ver, In de verte heerste ’t duister, Zag je dus geen hand voor ogen. Door ’t gedonder in de glazen, Mist men één, twee, ervan niet, Want optimisme…

Een behakte beukenstobbe met ogen der schouwende wijsheid spreekt zelfbewust tot zijn rechte soortgenoten vol lust om hun stam en aanzien te verhogen. De strenge, toch minzame bomen mogen waken over komst, zorg en groeirust van nieuwe rododendronstruiken, gekust door pracht, welke heel de tuin wil zogen. Opengekrabde aarde in perken en…

Tussen lucht en meer drijft een stilte zonder haast licht ademt in mij In de vroege stilte van mijn gedachten wordt elke indruk een lichte golf die door mij heen beweegt, een trilling waarin iets in mij wakker blijft nog voor het een vorm krijgt. Als het licht verschuift in mij wordt elke nuance groter dan ze lijkt, een fluistering die…

Vaak heb ik in de slaap geplukt Een witte, een rode roos, Knikkende kinderlijk verrukt Naar 't schoon dat ik mij koos. Riep zon mij wakker door het raam, Dan dacht ik: o, de roos; Op 't dek hield ik de handen saam, Maar leeg en liefdeloos. En buitentredend, dromensmoe, Vond ik het volk getooid, Werpend elkander bloemen toe, Doch ik…

Wij dansten, moeder, door de keuken je had mij lachend opgetild vier jaar was ik 'daar bij die molen die mooie molen' van de radio geboren, losgeschild je kleine vrucht, een zoet bestaan een appel die zo rood moest glimmen dat je ogen ervan glansden opgenomen in een wals tussen tafel stoelen pannen dat het kleine wandkleed moeder…

Om te voorkomen dat ze uit gaan sterven Is - wettelijk - de meervleermuis beschermd. De plicht dat je je over hen ontfermt Veroorzaakt bij Acantus echter scherven: “We hebben hier de laatste acht in huis, Maar willen graag nog minder meervleermuis.”…

‘k Gil de longen uit mijn lijf zolang ik niet weet voor wie ze ademen Mijn geluid weerkaatst van berg naar berg steeds dichter bij de stilte Het schoolbord is weer leeg De hele geschiedenis is een tel lang Soms vraag ik me af of ik besta ‘k Hoor dan een echo “Besta, besta...”…

nu zijn adem hapert raapt hij als de stormwind driftsneeuw van de grond opdoemende sneeuwduinen benemen hem het zicht in een ijskoud striemend gevecht nu zijn adem stokt komt hij tot een stil bedaren toen de sneeuw vervloog…

Ik tracht illusies te temperen als bronnen van een kaalslag de afschuwelijke consequentie de kern van alle dingen raken Ik delete sixpacks van haantjes verwijder lijken tegelijkertijd ontmantel enkelvoudig beeld nog los van het sterfteverloop Ik blijf bij onbegonnen drama van een kleurenoorlog in spe en zwijg tegen de voorouders om…

..en als je héél goed luistert hoor je het fluisteren van de vergeet-mij-nietjes het zuchten van de boterbloemen in de verstikkend hete zon ..de koekoek roept niet naar het nest, maar om mij te attenderen op de paraderende Canadese kuikens en de knobbelzwaan die zijn kop in het water steekt ..het zoemen van mensen en van die dingen…

In het park zit ik stil te kniezen, wil schrijven, maar kan niets vinden; opeens wekt kikkergekwaak nieuwe gedachten in mij.…

Niks anders dan het weten drukt zo zwaar op het hart, ondanks wat je bent gestart om dat te kunnen vergeten. Dit onmetelijke stilhouden, wat de diepste betekenis is van mens-zijn tot in treurnis, jong zijn zonder vertrouwen. Ervaring leidt tot weemoed, het proeven van jouw leven, bij elk ontwaken overgeven aan een nasmaak van bloed.…

Zij was het type dat eerst wilde praten. Zeker niet uit voorzichtigheid, omdat verlangen bij haar door het denken liep. Ze sprak over vergankelijkheid alsof ze de dood persoonlijk kende. Over systemen die zichzelf verliezen over de angst als fundament van beschaving en Ludwig Wittgenstein, waar taal iets moest redden van wat mensen elkaar…

de dag zal komen liefste maar nu nog niet de dag zal komen dat men jou en mij dat men ons dat men hen de weide binnenleidt de schrikdraadweide van de tijd de weide van de uitgedroomde dromen zacht hun ogen nog maar al uitgekeken hun lijven in nog warmend gelig gras vredig naast elkaar maar uitgelaaid die dag zal komen maar nu nog…

De klok tikt de twijfel binnen. Je staart naar de scherven van een plan, vraagt je af of dit het moment is waarop alles kantelen kan. Men noemt het vallen, men noemt het verlies. Maar de grond is slechts een startpunt, als je er zelf voor kiest. Want mislukking is een fabeltje, een stempel van de zijlijn, onterecht. Zolang je ademt, zoekt…

Je maakt foto‘s van beelden op bruggen, in parken moeder en kind vind je de mooiste Je schildert een dikke buik op een paasei Je schildert embryo‘s, maakt een collage: geboorte gerelateerd Je gaat naar een 40 jarig huwelijksfeest in ‘t groen, zingt over hun dochter die ze groot hebben gebracht En dan ineens zie je jezelf lopen…

Er verdwijnen mensen in de afronding van hun groep verschoven tussen tekort en overschot als de maat vol is en je nog wel bestaat, maar even niet meetelt - Niets aan te doen Voor vreemden zijn mijn leven en ervaring inwisselbaar en toch met niemand te ruilen Alleen hypothetisch doen mijn wiekslagen ertoe temidden van alle vlinders temidden…