Alle inzendingen

hier staan we nagloeiend als onneembaar sterrenstof ver verwijderd van wat zich van ons af beweegt ruimtelijk aan te grijpen voor wie de ogen sluit op het scherpst van blinde hoek om aldus tot inzicht te wederkeren weliswaar constant maar relatief in het licht van ontbijtkoek zelfs aan de horizon van waarneming voorbij…

De beste plek voor mij is onder de grond zei het hoogbegaafd kind pak je koffer! zei ik, jazeker we gaan allemaal naar beneden, ook jij we graven voorbij waar ooit een perenboom stond en ik nu een verlaten holletje vind lezen we ondergronds de wereld voor van Annie en Ted tussen de wortels van selderij door met knusse wemeldingen…

Kippenvel trof mij toen ik de hoogten aanraakte met mijn blik De lucht lag open als een belofte, maar onder mijn voeten spande de diepte haar stille mond Mijn huid wist het eerder dan mijn denken De afgrond schoof langs mijn wimpers, zelfs door de verf heen, alsof niets zich laat verhullen wanneer het vallen dichtbij komt Er werd standvastigheid…

Seconden lopen driftig achteruit de dag is uit de tijd gekanteld ik word zo stil als een strand in een winternacht ik word zo leeg als een uitgebrand huis het leven staat verder van mij af dan ik kan vertellen leg je gezicht in je handen en probeer je dit voor te stellen. ------------------------------------ uit: 'Tegenspeler tijd…

Ik kan door lui te zijn toch heel hard werken, Ik weet hoe je met duisternis verlicht, Als ik iets open, - hé! - gaat alles dicht, Ik weet door ondergraving te versterken. Ik doe als Trump en spot met alle wetten, Door defensief de aanval in te zetten.…

Ze zei: “ de waarheid Ligt in het midden.” Hij dacht: “wat krijgen we nou, Wat ligt er dan Aan de linker- en rechterkant? Zouden aan d’ene kant leugens zijn, Maar wat dan aan d’andre kant?” Een antwoord kreeg hij niet Tot zijn, én haar verdriet.…

Aan iedereen die rolt op wielen en wieltjes zich voortbeweegt langzaam of met een rotvaart met dunne, magere of vette, dikke wielen de keus is aan jou HANDICAP OF HELMPIE! helm natuurlijk, helpt je zo natuurlijk houdt je natuurlijk heel zoals je bent en je bent nog zo gaaf een ongeluk zit in een klein hoekie en doorgaans lig je dan…

Przewalskipaard, galopperen, naar de gallemiezen Ik ben bezig om dicteewoorden te kiezen Voor-de-gek-houderij, abrupt, ge-e-maild en cappuccino Spellen kan ik sowiezo…

Er was eens een hippie uit Hoensbroek die dronk altijd koffie met koek. Koek die op cake leek, echt heerlijke spacecake van de coffeeshop op de hoek.…

Ik sta hier, mijn krakende botten geleund tegen een marmeren pilaar op een eeuwenoud plein aan de rand van de boulevard ten dode vermoeid maar niet opgegeven na een dagen- en nachtenlange gevaarlijke passage door onstuimige woelige baren, zwaar en kortademig onbedaarlijk mijn krachten niet sparend met enkel de schikgodinnen voor ogen met mij…

Welke opzichter van pretpark of speelparadijzen of houder van toezicht op kinderopvang zou zich happy voelen en meer nog: senang als zijn of haar twaalfjarig hoogbegaafd pianowonderkind of dertienjarige evenbegaafde klaviertuoze bolleboos al van acquit over de reling wordt gegooid in het hol der leeuw waar de Nederlandse taal al…

Het huis is stiller zonder jouw storm. Hoe moeilijk het soms ook was, ik mis je. Ik mis je stem aan de telefoon, het alledaagse dat verdwenen is. Ik mis het meisje dat je ooit was, maar ook — vreemd genoeg — haar: de vrouw die getekend werd door de drank. Zelfs die scherpe randen hoorden bij jou. De vraag blijft aan me trekken, als een…

Ik prevel van verlangen De Heer is mijn licht en heil Wat valt er dan te vrezen De Heer is een toevlucht Zal dit leiden tot herstel En genezen Zal ik ooit daar kunnen zijn in het Huis van de Heer Vrede beleven alle dagen van mijn leven Geen aftakeling te beleven Omgang zonder lijden Mentale en lichamelijke kracht Oprijzen innerlijke rust…

Verdwaal door levende deelname verblind met rode peper vastklampend aan dood staal verlies zonder bewijs van gevoeld te zijn Verdwijn door het nietszeggende kabaal haar luisteren als felle terugtrekking bungelend onder een wankele constitutie een afgeleide van een polisdekking om alles kwijt te raken En dan homeopathisch eenrichtingsverkeer…

In schril contrast staat het jammerlijk verlies van de gevierde lastpakdieren op het conto van de reactionairen zeg maar op het gevaar af met rondtrekkende figuren geconfronteerd te worden goedkope woorden af te vuren daar het begon met het geblaat der wezenloze schapen De afstand vergroot in een tijd die lijkt op wat verleden…

De buren op de hoek gaan uit elkaar dat is op zich niet zo raar maar als je weet waarom dan lach je je helemaal krom het ging om van die zaken zoals iets niet afmaken het geijkte tandpastadopje of het indrukken van een knopje dat niet aan had moeten staan geen boodschappen gedaan te vaak beschonken of melk uit het pak gedronken en…

Lang en verlicht golft op de oceaan Een weg die leidt naar andere dimensies Je weet dat je eroverheen kunt gaan Dat las je in rooskleurige recencies Je gidsen vormen er een erehaag Je zou de jouwe even willen groeten Bedanken voor de liefdevolle laag Rondom, je afschermend van hoofd tot voeten Dat pad te mogen nemen en van zilt Dat je ontmoette…

Zachte avondlucht stilte zonder beweging jij zonder naam Als avondlucht zich sluit rond mijn gedachten, en je aanwezig- heid geruisloos door mijn lichaam glijdt, ontstaat een stil verlangen in mijn borst waarin mijn hart opnieuw leert dromen. Diep in mijn dromen waar paden vervagen, en je hand warm blijft in het donker van mijn slaap,…

Ik denk aan thuis waar ik nu even niet kan zijn zodat ik nog niet terug wil Op dit kleine eiland mis ik soms de mensen Alleen maar hun aanwezigheid zonder dat ik met hen contact hoef te hebben Er is hier genoeg: muren van wolken aan de horizon, de zwarte zee die op mij af komt met dreunende golven een gierende wind over bevroren…

Hun paspoorten liggen open op de balie van de middag blauwe boekjes vol stempels, nummers, een waarheid in vakjes gedrukt maar ergens diep in de nacht reed angst mee over de grens Rabies verschoof van datum één dag maar — één ademtocht voorbij de wet van dierenartsen en regels die strak willen blijven staan later een sticker eroverheen…

MEREL 40 De vogel van haar jeugdigheid die is gevlogen die van 40 jaren lang maar die van haar gekkigheid die zal blijven en dat is maar goed ook voor een mens, een vrouw, een mevrouw, een verzorgster als een mama, een moeder; een collega, een dochter, een zus, een vriendin, een minnares met zoveel lieflijkheid goedheid vakbekwaamheid…

Ze zeggen dat zorg nabijheid is, maar niemand spreekt over de plekken waarin een mens langzaam verdwijnt onder formulieren, schema’s, goedbedoelde handen alsof afhankelijkheid een taal wordt die je ongemerkt gaat spreken eerst laat je iemand je jas dichtdoen later je dagen ordenen je herinneringen benoemen, je stilte uitleggen aan anderen…

Ik heb nooit begrepen waarom een watermolen geen wieken heeft want dan zou het de wind een handje kunnen helpen om de bladeren van bomen te laten ratelen waar ik dan bij wegdromen kan met mijn voetjes bungelend in de beek die op zijn beurt in gang gehouden wordt door het draaien van het rad dat meelift op de wind zodat het water gezwind langs…

de wind verft mijn ogen om tot spitse vlaggen en ik geef mijn hoofd over aan de grote verre wolken in de grote verre wolken zitten maanzieke honden als door de ramen de zon schijnt zijn de honden zonzieke poezen mijn benen jengelen uit de verre wolken als van processies verstoken klokken maar mijn hoofd is een haan tussen de honden en…

Janus, - niet "neef", maar de god, - had twee aangezichten Er is altoos baas bóven baas, en thans vindt ge van die nachtlichten, Om beurten zien ze U aan met de kijkers van hond, En gluren ze naar U, of een kat voor U stond; En dàn weer is het, of een uil met zijn blikken U verslond. Voor mensen, die 's nachts uit een akelige droom ontwaken,…

De mens draagt kennis als een wond niet het vallen breekt hem, maar het besef dat hij valt terwijl hij kijkt hij weet dat is zijn eerste eenzaamheid dus bouwt hij kamers van geluid, lichamen, dagen, legt dekens over gedachten, drinkt tijd in kleine slokken noemt afleiding leven maar onder alles blijft het stille mechaniek draaien…

Onder de blauwe hemel waden een jongen en een meisje hand in hand door het korenveld Verstrengeld dalen ze neer tussen de rijpe halmen Eerst elkaar aftastend dan hongerig naar huid Later luiden de klokken van de kerk als ze zwijgend over de dijk naar haar huis terugfietsen Een laatste glimlach op de stoep voordat zij de voordeur sluit…

Liefde is geluk In je hart, rouw is liefde Zonder dat geluk.…

Gelukkig is zij niet geblokkeerd geraakt door het ‘nigrum finem’ verstijfd, guur en vertroebeld voorspelbaar als arme grond enkel nijdige duisternis jaagt wervelwinden rond vanuit haar hoofd als gigantische hagelstenen stuiterend in Duitse Radler die wat later smelten of breken tussen witte tanden - met de kater op fotoshoot Vals en…

klimmend op je kloven beitel ik kiezels uit je flank laat ik je vallen val met je mee klettert mijn ritme tegen je ruige rug ontrollen we in vergrijsde naalden…