inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 3067):

rookgordijnen

ik ben niet van deze zachte aarde weg te slaan
zonder vulpen, griffel, potje inkt en mijn ezel
- het liefst in koningsblauw en okergeel -
hoe kun je de geur van herfst in de steek laten
gele kanten van bosrand en humuslaag waar we
in de zomer onder oude eiken de liefde bedreven

aan hun lot overlaten en nu geen eikels rapen
te gek is de kardinaalsmuts in dat roze met die
oranje pitten er middenin, wie kent ze eigenlijk?
och, het is mij om het even hoe de zon zich weer
laat zakken in de zee, de vloed schorren overmant

schoonheid schuilt in de schaduw van jaargetijden
ik zag en nam waar, vele details werden woorden
mensen vervreemden van elkaar, vochten zich vrij
leven met de gedachte van onsterfelijkheid, zijn
bezig handen en voeten los te maken van zichzelf

mooie herfst, schoonheid van een prachtige vrouw
haar ijdelheid valt neer met een hart van morgen
lach en charmante loop doen de ogen glinsteren,
zeg nu eerlijk, welke kleuren verwarmen het meest
jij toch in je imitatie bontkraagje gedoken in mij..


Zie ook: http:/dichterhenkknibbeler.blogspot.com/

Schrijver: Henk Knibbeler, 30 sep. 2009


Er zijn twijfels over de authenticiteit van deze schrijver.



Geplaatst in de categorie: filosofie

3,0 met 72 stemmen 9.733



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:R. Sprengers
Datum:30 sep. 2009
Bericht:Wat een mooi gedicht, met graagte gelezen!

Naam:wietewuiten
Datum:30 sep. 2009
Emailadres:wietewuitenskynet.be
Bericht:Heerlijk slotvers als induffelaar, na de majestueuze herfstbeelden.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)