inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 309):

Mijn woonstee is haar lach

Een grote vogel zag ik in de wolken
zich verwonden en de wonde was de zon
die bloedig rood al dalend ging vertolken
de afschuw die een kind bekruipen kon.

In het donker dwaal ik door de zalen
waar spiegels licht van dode sterren vangen
en hymnen slapend in 't gebinte hangen -
en nergens kan ik ook maar iets verhalen.

Op de dorpel naar de morgen ligt Uw beeld
dat eens de verste einder overspande
en met een wimperslag mij kreeg geheeld
in stukken: torso hoofd en losse handen.

Een zingend kindeke wekt mij met gezag
tot leven weer: mijn woonstee is haar lach.

Schrijver: Abel Staring, 6 Jan. 2002


Geplaatst in de categorie: filosofie

3.2 met 26 stemmen 10.800



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:annemieke
Datum: 8 Mar. 2004
Emailadres:
Bericht:prachtige beelden geef je hier
dit vind ik een hele mooie van je hand


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)