inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 79):

Meditatio mortis

De geest wiekt boven de materie uit:
boven de laffe luwte van mijn stee
waarin mijn lichaam luistert naar 't geluid
der nacht, dat dunner wordt van lieverlee.

Niet langer wordt mijn geest gekooid, geknecht
door een cocon van grove stof, waarvan
elk pijntje, steekje het verval voorzegt
dat ik zo onderhand verwachten kan.

Misschien is sterven wel geboren worden. Veilig
door een beschermend lichaam zijn behuisd,
waarbij het vruchtwater beloften ruist -

tot het moment waarop ik onbesuisd
het altijddurende word ingesluisd:
voor altijd vrij. Voor altijd jong en heilig.

Schrijver: Jos Jansen
Inzender: Pieter Jansen, 14 jun. 2001


Geplaatst in de categorie: emoties

2,2 met 4 stemmen 2.284



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)