start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (1331)
adel (24)
afscheid (1443)
algemeen (1360)
bedankt (248)
biologie (47)
dieren (779)
discriminatie (128)
drank (179)
economie (65)
eenzaamheid (1479)
emoties (4452)
erotiek (530)
ex-liefde (1267)
familie (400)
feest (159)
film (37)
filosofie (1144)
fotografie (39)
geboorte (275)
geld (77)
geweld (188)
haiku (1262)
heelal (178)
hobby (82)
humor (1373)
huwelijk (208)
idool (84)
individu (836)
internet (95)
jaargetijden (753)
kerstmis (349)
kinderen (821)
koningshuis (80)
kunst (171)
landschap (147)
lichaam (309)
liefde (8616)
lightverse (644)
limerick (1122)
literatuur (191)
maatschappij (717)
mannen (142)
media (70)
milieu (87)
misdaad (152)
moederdag (82)
moraal (413)
muziek (298)
mystiek (265)
natuur (1474)
ollekebolleke (2)
oorlog (392)
ouders (302)
overig (984)
overlijden (1419)
partner (218)
pesten (141)
planten (50)
poesiealbum (67)
politiek (337)
psychologie (1183)
rampen (111)
reizen (174)
religie (1239)
schilderkunst (66)
school (98)
sinterklaas (111)
sms (26)
snelsonnet (403)
songtekst (150)
spijt (222)
spiritueel (146)
sport (361)
sterkte (83)
taal (364)
tijd (899)
toneel (44)
vaderdag (45)
vakantie (156)
valentijn (129)
verdriet (2198)
verhuizen (50)
verjaardag (162)
verkeer (88)
voedsel (120)
vriendschap (906)
vrijheid (611)
vrouwen (268)
welzijn (427)
wereld (334)
werk (174)
wetenschap (83)
woede (220)
woonoord (172)
ziekte (792)

categorie:psychologie

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 1183):

Vroegoud

Grauwsluiers vallen over mij heen,
walmen van diepe somberheid, ooit
voelde ik mij zo alleen buiten
tijd en eeuwigheid, toen ik beiden
was, kind en zonderling, maar zij
maakten dat ik anders was, omdat
zij hun licht hadden uitgedaan.

De wolven van vroeger zijn inmiddels
tandeloos, kreupel en graatmager, het
echte gevaar is geweken, verjaard,
heeft zichzelf verslonden. Ik verlaat
de lange schuilplek, neem het voor
lief, laat het dankbaar achter,
verwijder heel voorzichtig het
prikkeldraad zonder stroomstoten.

Ik ben uitgebloeid, een kale steel
schudt kwetsbaar en verloren heen
en weer in de jachtige wind. De
wortels huilen onzichtbaar om de
verdwenen tooi, de gestolen mantel,
de naakte eenzaamheid. Barbaren
zonder enige diepgang besluiten
opbergplaatsen te bouwen voor
tijdloze zonderlingen zoals ik.

Ha! wanneer de afstand te groot
wordt, sla dan een arm om mij heen,
ook al moet ik spugen van de meest
gore ouderdomskwalen, grofweg
verdwaald en hulpeloos in deze

harteloze cultuur.

Schrijver: Joanan Rutgers, 30-08-2018

Deze inzending is 66 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)