start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (1331)
adel (24)
afscheid (1443)
algemeen (1360)
bedankt (248)
biologie (47)
dieren (779)
discriminatie (128)
drank (179)
economie (65)
eenzaamheid (1479)
emoties (4452)
erotiek (530)
ex-liefde (1267)
familie (400)
feest (159)
film (37)
filosofie (1144)
fotografie (39)
geboorte (275)
geld (77)
geweld (188)
haiku (1262)
heelal (178)
hobby (82)
humor (1373)
huwelijk (208)
idool (84)
individu (836)
internet (95)
jaargetijden (753)
kerstmis (349)
kinderen (821)
koningshuis (80)
kunst (171)
landschap (147)
lichaam (309)
liefde (8616)
lightverse (644)
limerick (1122)
literatuur (191)
maatschappij (717)
mannen (142)
media (70)
milieu (87)
misdaad (152)
moederdag (82)
moraal (413)
muziek (298)
mystiek (265)
natuur (1474)
ollekebolleke (2)
oorlog (392)
ouders (302)
overig (984)
overlijden (1419)
partner (218)
pesten (141)
planten (50)
poesiealbum (67)
politiek (337)
psychologie (1183)
rampen (111)
reizen (174)
religie (1239)
schilderkunst (66)
school (98)
sinterklaas (111)
sms (26)
snelsonnet (403)
songtekst (150)
spijt (222)
spiritueel (146)
sport (361)
sterkte (83)
taal (364)
tijd (899)
toneel (44)
vaderdag (45)
vakantie (156)
valentijn (129)
verdriet (2198)
verhuizen (50)
verjaardag (162)
verkeer (88)
voedsel (120)
vriendschap (906)
vrijheid (611)
vrouwen (268)
welzijn (427)
wereld (334)
werk (174)
wetenschap (83)
woede (220)
woonoord (172)
ziekte (792)

tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 53071):

Geen afscheid

Nooit had de aarde een witter kleed te dragen.
Nooit waren bloemen in mijn handen zo droef.
Nooit had ik de wind zo horen huilen en klagen
of hij een loodzware last met zich droeg.

Het leek of je dood de schepping verscheurde
nu ik je naam niet meer bij de levenden vond...
ik die gisteren met je sprak en mij op morgen verheugde
keek op een sneeuwwit gelaat en een bloedloze mond.

Je was te jong en goed om te sterven
een stom ongeluk-bruusk-onverwacht.
men is je naam in 't hout al aan 't kerven
en vanavond word je in een stille wake herdacht.

maar mijn hart en ziel zijn ontregeld
en troostend brengt men mijn koffie naar bed
't lijkt of de aarde niet eens meer bewegend
de tijd - en voor hoelang- stil heeft gezet?

Nee, afscheid kan ik niet van je nemen
wij hadden samen een onafscheidelijke band.
Alle goede dingen in 't leven gingen wij delen
en nu ben je voor mij in een onbekend land...

Waarom was die winter te vroeg gekomen?
hadden de bloemen te laat gebloeid?
Had de dood zich in die verschijnsels verscholen
of werd hier alleen maar duchtig geknoeid?

nooit hadden de klokken met zulk 'n weemoed geslagen
nooit was er zo'n rouwende stoet van mensen gegaan
die totaal verstrikt in hun verdriet en hun vragen:
hierboven moet er toch een God voor onze doden bestaan?

Schrijver: greta casier, 26-08-2018

gretacasieratgmail.com


Geplaatst in de categorie: afscheid

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 423 keer bekeken

4/5 sterren met 5 stemmen.



Er zijn 6 reacties op deze inzending:

Naam:ebba
Datum:14-09-2018
Bericht:Door de dood uit balans maar dit gedicht is in balans. Prachtig verwoord en sterkte.

Naam:Hilly Nicolay
Datum:29-08-2018
Bericht:Geen afscheid kunnen nemen, zo pijnlijk geschreven Greta.
Maar ondanks ook zo mooi verwoord.

Naam:Anneke Bakker
Datum:29-08-2018
Bericht:Stil en ontroerd lees ik dit droef-mooie gedicht van een afscheid, sterkte wens ik je Greta.

Naam:geeraardt
Datum:28-08-2018
Bericht:Verbijstering, boosheid en verdriet.

Naam:Jonhy Donovan
Datum:27-08-2018
Bericht:zeer mooi opgesteld dit droevig schrijven!

Naam:Ralameimaar
Datum:26-08-2018
Bericht:zeer droevig dit, Greta, gecondoleerd!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)