inloggen
voeg je hartenkreet toe

Hartenkreten

hartenkreet (nr. 56.808):

IK

IK :
Nog steeds zo van mij stuk gerakend door jou die ik leuk vind
Me lavend aan aandacht, hunker ik naar meer
Als zuurstof die een smeulend stuk wrakhout onmiddellijk in vlammen laat ontsteken
Ontembaar vuur woedt door m’n inborst
Spanning, vreugde, angst, hoop, wanhoop en vooral gierende zenuwen
Het door tekorten ontstane gapende gat van behoeftigheid hunkert naar vervulling
Verlangend naar de ultieme verbondenheid om de ontbering te verjagen
Nog steeds de wens dat jij mij zult Helen ?
Nog steeds hopend op een wonderbaarlijke verlosser ?
Ik weet het, slechts ik kan die leegte vullen
Door mij te ontdoen van de kwetsuren van dat kleine kind
Me te de-identificeren met haar pijn
En mij te zien voor wie ik ben
Mijn verstand weet, maar mijn lichaam protesteert
Onopvallend het brein ondermijnend met angstaanjagende voorstellingen
Naar wie te luisteren, wie houdt me voor de gek

De repeterende gedachten en een aandacht vragend lijf trekken alles uit de kast om te overwinnen
Ratio moet van zeer goede huize komen om weerstand te bieden aan zoveel overtuigingskracht
Storm in m’n borstkas aangewakkerd door onlosmakelijke loops in het brein
Spoken uit het verleden, genetische defectie, opvoedkundige tekorten ?
Wie zal het zeggen, je zal er maar hebben
Achter de ribben is het gevecht gaande

Pogend me staande te houden in dit strijdtoneel tracht ik uit alle macht elke vorm van angst en onzekerheid te lozen
Me bewust van ieder minuscuul deeltje van desbetreffend onheil
Maar hoe harder ik hoos, hoe zinlozer het wordt
Constant krampachtig trachtend het hoofd boven water te houden
Stroomt juist de angst te verzuipen met bakken naar binnen
Happende naar lucht resulterend in totale overbelasting van de nek, zich manifesterend als ware het Parkinson in de vertolking van Petrus
Mij verradend zónder kus, mijn leugenachtigheid openbarend
De onthulling van de totale disbalans tussen binnen en buiten
De ontmaskering resulteert in een alomvattende schaamte
Totaal bezit van mij nemend als een demonische geest aangetrokken door het ouija bord, en van plan voor altijd te parasiteren op deze zelfgekozen gastvrouw

De enige remedie is liefde
Zich als een crucifix werpend tussen mij en het kwaad
Want daar waar mijn hart spreekt is geen ruimte voor angst
Daar waar ik jou zie, vergeet ik mij om vervolgens juist Mij daarin te vinden
Stromende energie zonder de tot stagnatie leidende obstakels in het brein
Me wezenlijk het gevoel gevend er toe te doen
Hier behoef ik geen schuilplek achter een façade van groothouderij
Zo mag ik er zijn van mezelf

Kortstondig krijg ik het lichaam mee
Even kunnen we het allemaal geloven en voelen
Even hebben we jou eronder
Echter zo vluchtig als ether glipt het tussen de pas opgebouwde nog amper opgedroogde mortel van het voorzichtige fundament van overwinning door

Het lijf wint terrein
En weer werpt de altijd dominante angst zich tussen mij en de buitenwereld
Niet lukkend om naast elkaar te bestaan.
Is het werkelijk zo dat daar waar angst is geen liefde kan zijn
Of kun je met liefde wellicht je angst omarmen !
Laat dat m’n grootste uitdaging zijn
Het opgeven van verzet niet zien als me gewonnen geven
Maar als acceptatie van mij als geheel

... Geheel van m’n stuk, veel te spannend
M’n toch al zeer wankele bestaan schud weer op zijn grondvesten
Hoofd en lichaam niet te temmen ...

Schrijver: Zooniea, 22 juli 2022


Geplaatst in de categorie: psychologie

2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 49

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)