Effen, grauwe lucht hangt laag: de toren zie je half zeer scherp, half niet.…

waar geen wil meer is en motivatie ontbreekt is elke weg weg…

hoe jij almaar won dacht ik nooit aan verliezen maar voorgoed ging je…

Van licht tot donker een laag wolken schuift voorbij in de openlucht.…

Liefde is maar een woord goede vrienden zijn dun gezaaid de herfst is een zwerfkat. Vijandig bloeit de dood wat medeleven kan geen kwaad een glimlach is genoeg. Jaarringen van woorden die lijken op oude foto's uit de lucht gegrepen. Het wordt een lang, lang jaar de zorg hinkend op een half been water aan de lippen.…

wie ongeluk kent herkent geluksgevoelens elk ander moment…

De bloemen bloeien De eieren komen uit De groene bomen…

Met zachte streken lucht schildert in tint en toon een nieuwe avond.…

geef mij jouw woorden echo de klank van jouw hart en ik dans jouw taal…

De grote wereld gevat in een dauwdruppel bij ochtendgloren.…

Hekken en poorten de grensbewaking op scherp leve de vrijheid…

Hier en daar een blad de afwezigheid van wind geeft alleen uitstel.…

O zo klein en mooi puur uit onverwachte hoek dauwdruppels glanzen.…

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, voegt een vers toe aan uw levenslied…

welk een klamme rust de herrie van gedachten ongewild gestild…

Auto's razen luid, worden overheerst door smaak uit de bakkerij.…

Gordijn in somber als avondmist van de herfst hangt over mijn hart.…

weer valt de avond plichtsgetrouw raap ik hem op ik kan niet zonder…

dwarsligger belet het onschuldige geitje toegang tot herberg…

pijn ingevreten wonden opengereten lekken stille haat…