inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 12.481):

Mie Polfliet

op haar oude sloffen stond zij altijd
in de ingang van haar kleine huisje
als ik bij mijn opa en oma logeerde,
dan was zij mijn heks, mijn sprookje

haar huisje had ik helemaal met koek
en zachte schuimpjes betimmerd, van
binnen was het aardedonker en met de
zwarte kat op haar arm, behaarde kin

vooruitgestoken hield zij mij in spanning,
dagenlang, gaf me af en toe een schuimpje
als ik ging spelen voelde ik die muffe
wind van haar zwarte rok om mij waaien

ze heette Mie Polfliet, Zeeuws en nooit
verder geweest dan de stoep of moestuin
waar grote bossen dahlia’s, vuurrood en
rabarber tussen oude bonenstaken stonden

gebiologeerd was ik, in bed ’s avonds zei
opa altijd dat de maan ging dansen,
ik even aan papa en mama moest denken
het kleine raam in mijn kamer keek uit

op haar huisje, het spookte er iedere nacht
vooral als de zeewind opstak, wolken
als huilende wolven voorbij de maan kropen
dat was het begin van lange eenzaamheid

Schrijver: Henk Knibbeler, 20 augustus 2006


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

4.0 met 33 stemmen aantal keer bekeken 823

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Hollands Edelweiss
Datum:
20 augustus 2006
De ontroering die dit soort prozaïsch-poëtische verhalen de laatste tijd opwekt, herinnert mij aan de beroemde Groninger tekstschrijver en liedjeszanger Ede Staal.
Is er een uitgever in de zaal?
Naam:
Eduard
Datum:
20 augustus 2006
In één adem uitgelezen, wat prachtig, dit oude zachte liedje, waar je kindzijn en beleving in treffende strofes zijn verwoord. Chapeau!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)