inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 13.343):

tegen het samenzijn aan

dag mijn kind, hoe blij ben ik je te zien
wat zijn je armen sterk geworden, je
ogen en je lach, wat beef ik in je leven
en omhels ik je als een zachte waterval

kom, laat ons gaan wandelen, opgaan
in het oude zomergroen en stokken met
kastanjes vermengen, hang aan mijn mond
en praat, praat over je twijfels, je stilte..

maar, laat me niet alleen, ik verstrooi in
deze oude stille wereld, het is zo koud
sinds ik je uit je bedje nam, nog even met
je door de kamer ging, tegen het zonlicht

praatte, daarna verbrak onze hechting en
keek jij naar mijn tranen als speeltjes, ze
schitterden in je ogen, je kleine pink was
er nat van, het zout fronste je wenkbrauwen

nachten van gemis, dagen zo breekbaar
brachten ons terug in een opgaande wandeling
kijkend naar een hemel van vuur, naar een
bos waarin gouden paddenstoelen groeien

Schrijver: Henk Knibbeler, 17 oktober 2006


Geplaatst in de categorie: emoties

4.0 met 28 stemmen aantal keer bekeken 967

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:
Rikus Kiers
Datum:
19 oktober 2006
Henk,

Je neemt ruimte en je geeft ruimte en je vult die in in wonderschone woorden in boeiende strofen.
Naam:
Gerard Cornielje
Datum:
18 oktober 2006
Email:
gcornieljeyahoo.co.uk
Melancholiek mooi en beeldend.
Naam:
Ingrid
Datum:
17 oktober 2006
Met een traan, hoe dikwijls las ik dit gedicht nu al, zo prachtig geschreven.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)