inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Sub silentio

En dan nog de dood.
Lege ogen, zwakke zucht.
Waar moet ik nog kijken,
alles ontsnapt
om hem heen.
Er passeert koude lucht
in een wit gewaad
met viool omarmend.
Ik voel de adem van zijn paard,
laat los
waar hij vastpakt.
zijn zeis is haarscherp,
- in andermans koren geslagen -.

Ik vlucht in het gordijn,
maar mijn voeten
zijn nog zichtbaar.

Schrijver: Henk Knibbeler, 25 apr. 2007


Geplaatst in de categorie: overlijden

4,7 met 25 stemmen aantal keer bekeken 1.312

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
annemieke
Datum:
27 apr. 2007
Fraai zo je deze uit sporen geeft, immer sporen. Leven is vergeven van
oudere voeten is het niet, fraai deze poëzie.
Naam:
Amanda Visch
Datum:
25 apr. 2007
Email:
marcusrobertamandamsn.com
Mijn interpretatie van het gedicht is dat het over iemand gaat die in iemand anders lakens heeft gelegen. Kan heel iets anders zijn. Het zet tot nadenken.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)