inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 29537):

DRONKEN

Waar geen oog zicht op heeft: de stad is een zwaailicht
dat zich om ons heen vouwt

Wij zijn een dansende mannenjas en een
bruisend rokje

dat niet stil wenst te staan

De lichten, rood en wulps pakken het flirtende stukje stof
en donderen het onderste boven

Natuurlijk, ik heb je beloofd
dat ik alleen de jouwe ben

al niet in die woorden. De donkerte sluipt vanachter toe

En duwt zijn nieuwsgierige neus tussen mijn benen

Als ik ze open, maak ik een lichtshow aan het beven, die van de nacht

Even lijken wij in een versnipperd maanbeeld te staan, elektriciteit
slaat alle kanten uit

waarna de lawine al binnenstroomt; het leven. Zelfs jij lacht
waarna blijkt dat we steeds in een kermisattractie hebben gezeten
die nu over de kop slaat. Het is al laat en we raken de maan aan
maar zitten de hele rit gierend uit

Als we naar huis kruipen, werpt de stad op ons een berg andere kroeggasten
en telt zijn buit

Schrijver: Anouk Smies, 29 okt. 2009


Geplaatst in de categorie: algemeen

4,1 met 19 stemmen 286



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)