inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 64758):

De ruiter en de roos

Als een ebbenhouten ruiter, wel te paard
Deinde ik in galop voorbij de scharlaken gaard
Zoekend in ‘t rood naar die ene hondsroos,
De bloem die mij als haar aanbidder koos,
Maar in weerwil van haar smekende stem
Reed ik onfortuinlijk alle schoonheid klem
En strandden de hoornschoenen mijner ros
Aan een paadje buigend om een weelderig bos
Keek ik achterom en hoorde een geween
Dat mij verder dan de junizon scheen;
Ik vermande me, beteugelde mijn paard
Dat me met bezwete manen terugreed n’r de gaard
En daar zag ik hoe de rozen voorbij
Geheel lieflijk sluimerden, zo zij aan zij
Bedekte allengs een laaggolvende bries
De petalen die nacht in zijn armen blies -
Maar één kelkje kon de slaap niet vatten
En hield zich staande tussen honderd rode schatten;
Ik steeg van m’n paard, met verdoofde pas
Liep ik naar h’r toe over het beparelde gras,
Ik knielde in ootmoed en plukte terstond
Haar blanke voetjes uit de warme grond,
En ik fluisterde dat ik haar aanbidden zou,
Zo haar te redden van de eerste kou;
We beklommen het paard en in lichte draf
Schudde ze gelijk de angst van zich af,
En bedolven onder liefdes zachtere gloed
Reed ze weg met h’r ruiter ‘t geluk tegemoet.


Zie ook: http://robvandezande.blogspot.be/

Schrijver: Rob Van de Zande, 27 jul. 2017


Geplaatst in de categorie: liefde

3,5 met 2 stemmen 113



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)