inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 65611):

Torenhoog

Ik zit hier diep en zie geen steek
De grond voelt vreemd en raar
De muren krommen sluitend in
Ik voel mij klein, ontdaan

Er hangt hier schemer, dik en grijs
en stofjes dalen zwaar
Ik zoek naar iets, naar niets en veel
een uitweg uit dit waan

Ik zie geen lucht, wordt bang en huil
Mijn handen tasten naar
Ik grijp en zoek, naar iets, en voel
een houvast om te staan

Een deksel klettert, vastberaden,
sluitend op een gat
Het donker kruipt, vult kieren, dik
Het valt op mij te zwaar

Ik slof, wanhopig, rond en rond
Mijn voeten sloffen maar
Ik zie geen weg, geen hulp, geen lucht
Geen uitweg uit dit waan

Mijn voeten zeer, mijn hand gespannen
de grond komt heel dichtbij
Mijn knie schiet open, kloppend, waar
een klink mijn vel afschaaft

Ik trek verwoed, zet al mijn spieren
aan 't werk voor dit karwei
Een klep schiet open, tocht glipt langs
omhult een gat in 't waan

Mijn ogen zoeken, hier en daar
Naar 't eind van dit ontstaan

Mijn hart wordt licht, maakt veel stampij
Ik strek mijn armen, naar
een lucht zo groot, zo hoog, zo waar
en laat mijn angsten gaan

Daar zie ik helder, in de lucht
het was mij heel ontgaan
Het einde van mijn toren, daar
en 't begin van mijn verhaal

Ik was vergeten hoe het werkt
te zijn én te bestaan.

Schrijver: Mirjam van der Meer, 8 nov. 2017


Geplaatst in de categorie: psychologie

3,0 met 1 stemmen 58



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)