inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 65496):

Ruïnewolven

Ik huppel, spring, door wat eens was
strek mijn spieren uit en dans
In 't bloeiend veld van eeuwen heen
Ik ken mijn plaats hier ver benee

Ik struikel, spring, op wat eens was
de stenen kraken door mijn kracht
In oudheid, plaats van eens gelee
Waar mensen woonden, ver voorheen

Ik stop en wacht, bij wat eens was
mijn spieren spannen in mijn vacht
Ik snuif aan wat eens is geweest
Geen macht van mens meer, hier benee

De velden sluiten, woest en mooi
de macht van mensen in hun kooi
Wij rennen door in wat eens was
en geven vrijheid aan ons' kracht

Eeuwen gaan in ons voorbij
Wij blijven staan in roer'ge tijd
Huilen steeds in donk're nacht
Naar wat nog komt en wat eens was

Schrijver: Mirjam van der Meer, 9 nov. 2017


Geplaatst in de categorie: natuur

3,3 met 3 stemmen 64



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)