inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68805):

VERBEELDING

Het waren honderddrieëntwintig treden,
amechtig had ik die ooit allemaal geteld.
De weidsheid hield mijn keel even omkneld.
Het krioelde van mijn leven diep beneden.

De zon kwam langs de trapgevels gegleden
en wolkenschaduwen leken wel versneld
over het brede plein te vegen om het veld
te ruimen voor de tocht door mijn verleden.

Net als vroeger verloor ik me in het labyrint
dat mijn woonhuis scheidde van de oude stad.
Ik volgde de stegen, het parkje met de vijver,

tot aan het marktplein, waarop ik als kind
(hoofd in de stijve nek) steeds opgekeken had
naar het standbeeld van een dode schrijver.

Schrijver: Martin Kageling, 11 apr. 2019


Geplaatst in de categorie: tijd

4,0 met 1 stemmen 43



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)