inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 69035):

Gebroken wereld

op het metro station zag ik je
staan, een beeld van kwetsbaarheid
eenzaam en een beetje voorover gebogen
met half lang henna rood haar
op de kruin hier en daar wat dunne plekjes


de voeten in schoenen met hoge hakjes gestoken
leken te knellen alsof ze een maatje
te klein waren, het tasje om de schouder
stevig tegen 't lange knokige lichaam gedrukt
het witte gelaat onder de blauwe doorzichtige
schemering zorgvuldig glad gepoetst


het waren de intens verdrietige
ogen onder de wimpers die steeds weer
opnieuw naar boven opgeslagen werden
zoals men doet in nood wanneer men
hulp hoop te verwachten, wat
dit alledaagse straatbeeld zo bijzonder
maakte en mij raakte tot diep in mijn ziel
zodat ik mij er niet meer van los kon maken


het liet me iets voelen van de strijd
die er achter de treurige ogen schuil leek te gaan
terwijl ik keek, en maar bleef kijken, vulde mijn
hart zich met liefde en erbarmen
zo intens en compleet dat ik het
gevoel kreeg
dat het niet anders kon dan dat deze liefde
die ik voelde opborrelen diep uit mijn ziel
mijn medemens diep in 't hart zou raken


tegelijk voelde ik ook mijn eigen sores
de pijnlijk chronische aandoeningen
bewust te leven in een onvolmaakte wereld
met saamhorigheid gevoel met al
de mensen om me heen en de vrede duif in 't hart
om elke dag opnieuw de zon te zien
opgaan in een gebroken wereld

... Een gebeurtenis op een alledaagse druilige dag
dat je intens raakt, de warmte het gevoel
waar je mee naar huis gaat. ...


Zie ook: http://www.freeartandbeauty.exto.nl

Schrijver: Elize Augustinus, 6 May. 2019


Geplaatst in de categorie: liefde

4.0 met 1 stemmen 40



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)