inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 73171):

De vervelende vleermuizen

De hond van ome Kees had laatst een hoge hoed gekocht.
Hij had hem op de rommelmarkt zorgvuldig uitgezocht.
Het was een mooi gekleurde hoed met spikkels en geflonker,
maar diep onder de rand daar was het pikkedonker.

En als de hond uit rijden ging zo rond een uur of twee,
dan vlogen er, heel irritant, vleermuizen met hem mee.
Zij spraken lieve woordjes, dat was hen heel gewoon.
Dan noemden ze hem honnepon op suikerzoete toon.

Het hondje joeg die beesten weg, hij wist wel dat ze logen,
maar dan kwamen vanuit het niets weer nieuwe aangevlogen.
Ze fladderden stoer in het rond en klapten met hun vlerken,
dromend van een leven waarin ze niet hoefden te werken.

Totdat er eentje kwam die helemaal niet aardig deed.
Het was een heel gemene muis die in zijn oren beet.
Zo eentje die van verre uitriep: ‘Hé; ik vind jou stom!’
En als de hond poeslief deed, gaf deze muis een grom.

Je snapt dat deze vleermuis met zijn gemene snoet,
de beste vriend van Kees zijn hond werd met die hoge hoed.
Zijn boze woorden waren de twee vrienden snel vergeten.
Hij heeft het hondje daarna nooit meer in zijn oor gebeten.

Hoewel hij af en toe het snauwen echt niet laten kon,
tegen al die fladderaars om de hoed van honnepon.
Die lieve woordjes fluisterden maar eigenlijk heel gemeen,
de gekleurde hoed begeerden voor zichzelf alleen.

Want onder al die kleurtjes zat een luxe vleermuis woning,
waar vleermuizen op af kwamen als bijen op de honing.

... Dit gedicht verbeeldt de vreemde en soms onbegrijpelijke keerzijde van het succes dat voorkomt uit talent en niet onopgemerkt blijft bij anderen. ...


Zie ook: https://monicahulsing.nl

Schrijver: Monica Hulsing, 22 jun. 2020


Geplaatst in de categorie: moraal

4,3 met 12 stemmen 85



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:Jonhy Donovan
Datum:22 jun. 2020
Bericht:leve de vleermuizen!

Naam:Beau Jolais
Datum:22 jun. 2020
Bericht:Ben toch benieuwd wat het latent talent is
Dat honnepon onder zijn hoed verborg
Die deukhoed van een reu, niet van een teef,

Was het zijn vleermenskennis die hem dreef,
Zijn haaiebaaierij, verlegenheid
Of daarentegen juist schroomvalligheid
Dan wel zijn schoonheid of bevalligheid?

Het blijft voor goed verstaanders een geheim...
Kortom, vertel wat honneponnie dreef
Naar mokkeltjes als fladderende teef...

Naam:Riemke Duimelot Moens
Datum:22 jun. 2020
Bericht:In avondlicht en sluimerende wolken,
Een laatste schemering die neigt
ter kimme,
Ontgaan in oogwenk ons de vage schimmen
Van dracula's met opflitsende dolken

Het zijn de meervluizen met vuizeleren
Loerend op een blaffend carnivoor
Schichten ze van achteren naar voor
Geen honnepon die zich nog kan verweren...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)