inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Jij

Ik was kleiner toen dan de lijnen zagen
en de jaren verzwaarden wat mijn hart niet zag

Toen jij tussen mij en de schaduw stapte
vulde je lijnen wat eerst niet was

Jouw handen omknellen niet nee ze wellen
ze schulpen de liefde langs mijn gezicht
wassen het hoofd weer omhoog en
de lengte met sporen is verder dan blik

Laten we leven tussen schaduw en lengte
laten we wellen zonder gewicht

Laten we marges over aan verhalen
laten we leven

Jij en ik

Schrijver: MvM, 26 mrt. 2021


Geplaatst in de categorie: liefde

2,0 met 1 stemmen 70

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:
Antonia
Datum:
2 apr. 2021
heel bijzonder omschreven
Naam:
Jean-Pierre
Datum:
27 mrt. 2021
Ja, nu zie ik het voor me. Zit trouwens een aardige cadans in, merk ik ook.
Naam:
MvM
Datum:
27 mrt. 2021
Bedankt Jean-Pierre. Ik snap je punt; staat er wat onhandig bij zo. Ik bedoel de stuwing van de armen als ondersteuning voor het schulpen, waarbij de (armen van de) liefde de kin omhoog brengt en omvat, als ware het handen. Het gebruik van het mv van omvatten werkt dit een beetje tegen, met liefde in het ev. Ik kijk er nog eens naar.
Naam:
Jean-Pierre
Datum:
26 mrt. 2021
Mooi schimmenspel, Mirjam. Vroeg me alleen af hoe twee armen je kin zouden moeten omvatten, maar dat is een marginale kwestie. Het gaat immers om dat Ene verhaal...

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)