start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (2077)
adel (46)
afscheid (1491)
algemeen (1894)
bedankt (116)
biologie (53)
dieren (573)
discriminatie (95)
drank (200)
economie (67)
eenzaamheid (1334)
emoties (4197)
erotiek (596)
ex-liefde (539)
familie (245)
feest (175)
film (62)
filosofie (1925)
fotografie (105)
geboorte (174)
geld (57)
geweld (194)
haiku (2397)
heelal (223)
hobby (65)
humor (1132)
huwelijk (208)
idool (84)
individu (1015)
internet (75)
jaargetijden (1269)
kerstmis (382)
kinderen (679)
koningshuis (55)
kunst (506)
landschap (377)
lichaam (300)
liefde (7898)
lightverse (871)
limerick (313)
literatuur (727)
maatschappij (700)
mannen (124)
media (18)
milieu (130)
misdaad (117)
moederdag (44)
moraal (390)
muziek (454)
mystiek (477)
natuur (2478)
ollekebolleke (69)
oorlog (551)
ouders (292)
overig (1148)
overlijden (1037)
partner (183)
pesten (56)
planten (85)
politiek (279)
psychologie (2500)
rampen (126)
reizen (474)
religie (1073)
schilderkunst (219)
school (98)
sinterklaas (88)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (52)
spijt (145)
sport (273)
sterkte (77)
taal (702)
tijd (1217)
toneel (67)
vaderdag (19)
vakantie (222)
valentijn (82)
verdriet (997)
verhuizen (44)
verjaardag (162)
verkeer (85)
voedsel (122)
vriendschap (429)
vrijheid (716)
vrouwen (339)
welzijn (352)
wereld (433)
werk (137)
wetenschap (122)
woede (176)
woonoord (274)
ziekte (604)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 87):

Boom

De zon straalt in mijn bestaan
verkwikt en geeft mij kracht
warmte is wat ik voelen zal
maar ook de kilte van de nacht.

Aan het begin van mijn bestaan
vol leven en tomeloze kracht
tel ik de dagen en de jaren
het leven vliedt aan mij voorbij
maar ook de kilte van de nacht.

Schaduwen spelen een dansend spel
van licht en donker; kleurenpracht
en warmte in mijn ziel
maar ook de kilte van de nacht.

Nu, daar is: mijn naderend eind
grotesk, getekend, door een ongekende kracht
ik stram en stijf doch jeugdig voelend
verkoeling gevend
zoals de kilte van de nacht.

Verdord nu en mijn ziel ontstegen
rest mij nog het kiemend zaad
de zin van mijn bestaan
een lichaam aan mijn ziel gegeven
maar ook de kilte van de nacht.

Het begin van een nieuwe dageraad
de zon die naar mij lacht
de warmte die ik voelen zal
maar ook de kilte van de nacht.

Schrijver: Jacques Sterk, 05-06-2002


Geplaatst in de categorie: natuur

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 814 keer bekeken

3/5 sterren met 23 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Helen Josephs
Datum:05-06-2002
Emailadres:helen.josephsatpandora.be
Bericht:Mooi gedicht over het leven. Jong, vitaal beginnen..., dan langzamerhand je beperkingen merken (je wordt ouder en strammer), en daarna het eind van het leven... Prachtig verwoord.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)