Netgedichten

netgedicht (nr. 89.398):

Omweg

Zij was het type
dat eerst wilde praten.

Zeker niet uit voorzichtigheid,
omdat verlangen bij haar
door het denken liep.

Ze sprak over vergankelijkheid
alsof ze de dood persoonlijk kende.
Over systemen die zichzelf verliezen
over de angst als fundament van beschaving
en Ludwig Wittgenstein,
waar taal iets moest redden
van wat mensen elkaar aandoen.

Neo-fascisme onder nieuwe vormen,
anarchie,
de trage neurose van een generatie
die alles begrijpt
en toch blijft consumeren
waar inzicht niets verandert.

Ze praatte ernstig,
bijna overtuigend,
de waarheid bestond
nog ergens
tussen twee glazen wijn
en een slecht verlichte keuken.

Uiteindelijk
eindigde alles hetzelfde:
lichamen die elkaar opzoeken
om even niet alleen te zijn
met hun bewustzijn.

Dat was net
wat ik mooi vond aan haar—

hoe zij van intellect
geen verhevenheid maakte,
maar een omweg
naar menselijke honger.