dragen
in een woud van signalen
droegen onbegonnen herinneringen ons
naar een tijd die langzamer ging
dan de reis van een vogelveer
naar de bodem van het diepste meer
we dreven pijn met hamers in de aarde
persten het lijden terug in de grond
over het helmgras zagen we de lege zee
de stilte was hier om te doden
konden wij haar dragen?
Geplaatst in de categorie: afscheid
emoties 3.6 met 7 stemmen 
229
229
Er zijn 6 reacties op deze inzending:
gestold te zijn
in stilte
rimpelloos
verglijden
in tijdeloze
lichtigheid
*
Dank ook, Peter voor je bemoedigende inbreng.
een mens heeft meer kracht
meer kracht om te dragen
dan hij nog dacht
in eerdere dagen
Dank KarelMaria!
...
konden wij haar doden?
*